Echte mannen huilen niet..
- René den Haan
- 2 mrt
- 2 minuten om te lezen
De man na zijn werk: wie ben je zonder je visitekaartje?
Als psycholoog in de ouderenzorg zie ik ze regelmatig binnenkomen. Mannen. Vaak stevige handdruk. Soms een grapje. Regelmatig een zucht die nét iets te lang duurt.
Ze hebben gewerkt. Hard gewerkt. Meer dan fulltime – want dat hoorde zo.
Werk was geen onderdeel van hun identiteit. Werk wás hun identiteit.
Je was geen Jan. Je was “Jan van de bouw”.
Geen Henk. Maar “Henk van de zaak”.
En thuis? Daar werd geleefd tussen de diensten door. Hobby’s waren iets voor mensen met tijd. Tijd was voor later. Later kwam pensioen.
En toen werd het stil. Pensioen: eindelijk rust… toch?
De pensioenleeftijd staat inmiddels op 67. Nog even doorbijten man.
En als het werk eerder stopt – door een lichamelijke beperking bijvoorbeeld – dan stopt vaak méér dan alleen het salaris.
Want wat blijft er over als het ritme wegvalt?
Als niemand je meer nodig heeft om 7:30 uur?
Als je telefoon niet meer gaat?
Dan komt er ruimte.
En ruimte kan beangstigend zijn.
Ik hoor over leegte. Angst. Somberheid. Relatieproblemen -omdat er plots veel meer tijd met elkaar is en het verwachtingspatroon niet meer klopt. Identiteitsverlies. Eigenwaarde die langzaam afbrokkelt.
En ja – ook suïcidaliteit. Bij mannen ligt het suïcidecijfer ongeveer twee keer zo hoog als bij vrouwen. Misschien niet zo gek in een generatie waar het motto was:
Niet klagen maar dragen.
De alternatieven: bier, stilte en “gaat wel”
Wat ik vaak hoor in de spreekkamer:
“Het gaat wel.”
“Ik heb toch niks te klagen.”
“Er zijn ergere dingen.”
Ondertussen wordt de wereld kleiner.
En de binnenwereld groter – maar zonder woorden.
Kwetsbaarheid voelt als gezichtsverlies.
Hulp vragen voelt als falen.
Liever een fietsband plakken met je blote handen dan zeggen:
“Het lukt me niet.”
Wat hulp wél is (en wat niet)
Hulp is geen snelle fix.
Geen APK voor je ziel.
Het is vooral leren aanpassen.
Rouwen om wat er was. Stilstaan bij wat er wel is.
Ruimte maken voor wie je óók bent – naast je werk.
In contact komen met je gevoel.
Het er laten zijn. Of accepteren hoe je bent.
En erover praten in plaats van piekeren.
Niet dragen tot je breekt.
Niet wegdrukken tot het ontploft.
Niet wegspoelen met alcohol.
Maar leren dat kracht niet zit in zwijgen.
Kracht zit in blijven.
En nu?
Misschien is pensioen geen einde, maar een identiteitscrisis met groeipotentie.
Misschien mag een man meer zijn dan zijn functie en zijn loonstrook. Meer dan zijn rol.
Misschien zit echte kracht niet in zwijgen, maar in tranen die de stilte breken.
En als je 67 bent en je leest dit:
Je hoeft niet meer door te bijten, man.
Je mag ook gewoon even voelen.
Terugkomen bij jezelf.
En daar
begint
het
echte werk.
En ik? Ik hoop dat ik mezelf straks kan verliezen in mijn hobby, muziek maken en componeren. Of een boek schrijven. Of buiten in het zonnetje de buitenlucht opsnuiven. Fietsen met mijn Kinderen. Weg met de caravan. Uitwaaien op het strand.
En misschien dat ik dan mijn tranen met jou mag delen.
Luister naar mijn eigen muziek met de titel 'Echte mannen huilen niet'.
Opmerkingen