Het duplo-blokje

Wat er gebeurde toen een Duplo-blokje de directiekamer binnenrolde

Een klein verhaal over grote ideeën

Het begon allemaal op een dinsdagochtend...

De directiekamer was zoals directiekamers horen te zijn: koffie in nette kopjes, laptops open, agenda’s vol woorden als strategie, capaciteit en efficiëntie. Op de beamer werd een grafiek getoond. Er werd gesproken over productie, strategie, zorgpaden en efficiëntie (en nog meer van die ingewikkelde woorden waar iedereen verstandig bij knikt – waarschijnlijk om er snel van af te zijn).  

Toen gebeurde het. Vanuit de gang rolde er ineens een Duplo-blokje naar binnen.

Een rood blokje. Vier nopjes. En niemand wist precies hoe het daar kwam.

De eerste reactie

Eén van de bestuurders keek naar het blokje en vroeg: “Van wie is dit?”

Een manager zei: “Waarschijnlijk iets van de activiteitenbegeleiding.”

De beleidsadviseur zei: “Dit hoort niet in deze vergadering.”  Hij deed vervolgens de deur open - er was niets of niemand te zien.

Maar het blokje bleef liggen.

Heel rustig.

Alsof het dacht: ik heb alle tijd.

Het blokje krijgt aandacht. 

Want na een tijdje pakte iemand het op met de woorden: “Dit is natuurlijk gewoon speelgoed van een van onze bewoners.”

Iemand anders zei: “Of iets van therapie -die gedragsdeskundigen kunnen het ook zijn geweest want die doen ook van die dingen met onze bewoners”

En toen zei iemand zachtjes: “Of misschien is dit wel de reden dat we hier zitten.”

Stilte.

Want ineens werd het gesprek anders.

Het blokje stelt een vraag

Als Duplo kon praten, had het misschien gezegd: “Waarom praten jullie zo veel over zorg… maar zo weinig over leven?”

Want verderop, en een verpleeghuis nabij, zat op dat moment een bewoner een brug te bouwen.

Met eenzelfde blokje.

Een meneer die vroeger timmerman was.

Hij zei tegen een andere bewoner: “Die moet steviger.”

En even was hij weer vakman.

Niet die dementerende bewoner. Niet dat probleemgeval.

Maar gewoon iemand die iets kan.

Het inzicht

Ondertussen -in de directiekamer- draaide iemand het blokje tussen zijn vingers.

“Eigenlijk,” zei hij, “gaat dit helemaal niet over speelgoed.”

Het gaat volgens mij over: identiteit en over betekenis. Over contact en dagbeleving

Het gaat over de vraag: bouwen we hier een organisatie die zorg levert - of een plek waar mensen kunnen blijven leven?-

Wat er daarna gebeurde

Niemand weet precies wanneer het moment kantelde. 

Maar het blokje bleef op tafel liggen.

Als een soort herinnering.

Niet aan een activiteit. Maar aan een principe.

Misschien wel als een transitioneel object.

Het principe dat welzijn niet ergens op een afdeling zit.

Maar tussen alle blokjes van de organisatie.

Het verhaal gaat dat…

Dat blokje nog steeds ergens in de organisatie rondzwerft.

Vermoedelijk op een blauwe of rode gang in het hoofdgebouw.

Soms zomaar spontaan op een locatie.

Soms ligt het op een bureau. Soms op een koffietafel.

En af en toe rolt het een vergadering binnen.

Niet om te storen.

Maar om een simpele vraag te stellen: “Waar bouwen jullie vandaag eigenlijk aan?”

Vraag aan collega’s én leidinggevenden

Als onze organisatie een Duplo-constructie is…

bouwen we dan vooral muren?

Of bruggen?