Ken je die plaatjes nog? Zo'n korrelige foto van een straat uit de jaren zeventig of tachtig, met de vraag: " Stel dat je opeens weer terug bent in deze tijd. Wat zou je als eerste doen?" Veel mensen antwoorden: "Ik zou aandelen kopen." Of: "Ik zou de uitslag van het WK voorspellen." Ik niet. Ik zou vooral genieten van de stilte. Geen smartphone. Geen piepje. Geen trilletje. Geen melding dat iemand drie dorpen verderop een foto van zijn lunch heeft geplaatst. Geen app die me

Er is een opmerkelijke ontdekking gedaan in Nederland. Ouderen kunnen praten. Sterker nog: ze blijken verrassend goede ideeën te hebben over... ouder worden. Jarenlang organiseerden we congressen over ouderen. We schreven visiedocumenten, beleidsnota's, transformatieagenda's en routekaarten. We tekenden zorgpaden, maakten praatplaten en bouwden dashboards. We verzamelden indicatoren, uitkomstmaten en kwaliteitskaders. En toen gebeurde iets ongekends. Iemand stelde een vraag a

Geen HONOS?- geen geld! Stel je voor. Je stapt de spreekkamer binnen. Je sluit de deur. Je haalt diep adem. Eindelijk een plek waar je kunt vertellen wat je niemand anders durft te vertellen. "Alles wat u hier vertelt blijft tussen ons." Nou ja... bijna alles. Behalve dan die zestien keurige hokjes van de verplichte HONOS vrsgenlijst die later nog even richting een landelijke database mogen. Maar geen zorgen, dat is natuurlijk voor uw eigen bestwil. De wonderlijke wereld waar

Vroeger was wetenschap eenvoudig. Je deed onderzoek. Je verzamelde data. Je trok voorzichtige conclusies. En daarna probeerden tientallen kritische collega's je artikel volledig af te branden. Dat noemden we kwaliteitsbewaking. Tegenwoordig doen we dat efficiënter. We schrijven eerst een conclusie, vragen vervolgens aan AI om er twintig indrukwekkende referenties bij te verzinnen en hopen dat niemand verder leest dan de literatuurlijst. Volgens Van den Broek, Smit en Snuitman

Welkom in Zorgland ™waar uw depressie een verdienmodel is " Nog nooit investeerde een bedrijf zóveel om de problemen van ouderen, cliënten en zorgverleners op te lossen." Dat klinkt natuurlihk geweldig, bijna ontroerend. Je verwacht dqn spontaan dat een investeringsfonds op zondagmiddag vrijwillig de rollator van mevrouw De Vries komt poetsen en een kopje thee drinkt met een eenzame meneer Jansen. Maar 'Private equity' is niet verliefd op de zorg, maar op rendement. Private e

Ik besloot een gezellig daytripje naar Amsterdam te maken. Even shoppen. Niets bijzonders. Dacht ik. Ik stap een schoenenwinkel binnen. "How are you?" Pardon? (= ook Frans) Dat is ook meteen zo'n gevaarlijke vraag. Wil je de korte versie of de lange? Wil je echt weten dat ik een beroerde dag heb? Dat de kat vanochtend op mijn toetsenbord kotste? Dat ik onderweg drie fietsers, twee fatbikes en een elektrische step ternauwernood heb overleefd? Of is dit gewoon de international

Ik wacht nog steeds op die erfenis die nooit komt. Je weet wel. Die waarmee ik een hypermodern, energieneutraal huis koop. Warmtepomp erin. Thuisbatterij ter grootte van een zeecontainer. Windmolens in de achtertuin. Dak vol zonnepanelen. Van het gas af. En natuurlijk een elektrische SUV die zo zwaar is dat hij meer bandenstof produceert dan mijn hele benzineautootje aan uitlaatgassen. Dat zou mooi zijn. In de tussentijd woon ik gewoon in een jaren tachtig woning. Ik krijg on

Je ligt heerlijk op de bank. Kop koffie. Dekentje. Geen verplichtingen. Tot je de fatale fout maakt. Je opent Instagram. En snap. En ... Binnen drie seconden blijkt iedereen een beter leven te hebben dan jij. De één zit op een festival. De ander op een boot. Iemand anders drinkt een cocktail op een strand waarvan je niet eens wist dat het bestond. En jouw buurman? Die staat lachend een pizza uit een houtoven te trekken alsof hij al jaren in Toscane woont. Je kijkt naar buiten

"Het gaat helemaal mis." Die gedachte schiet tegenwoordig niet meer door je hoofd. Nee, die wordt professioneel thuisbezorgd. Gratis. In 4K. Met achtergrondmuziek. Oorlog. Klimaat. Een overstroming. Een aanslag. Politieke ruzie. Een influencer die huilt omdat haar matcha op is. Veeg omhoog. Nog een ramp. Veeg omhoog. Nog een crisis. Veeg omhoog. Een puppy. Veeg omhoog. Oorlog. (Terugscrollen is trouwens steeds moeilijker in apps gemaakt) Onze hersenen zijn veranderd in een...

Ik heb GAS. En nee, daar bestaat géén DSM-label voor... (nog niet althans) "Hallo, mijn naam is René... en ik heb GAS." "Hallo René..." Ik ben geen fan van labels. Sterker nog, als GZ-psycholoog krijg ik soms allergie van onze drang om voor elk menselijk trekje een afkorting van drie hoofdletters te verzinnen. ADHD. ASS. OCD. PTSS. We plakken tegenwoordig sneller een label op iemand dan een prijssticker op een nieuwe synthesizer. Maar ... Voor één diagnose maak ik graag een u

"De klant is koning." Een prachtige slogan. Tenminste... totdat een patiënt voor de vijfde keer een MRI wil omdat hij nóg steeds niet vertrouwt dat zijn lichaam gezond is. Of wanneer iemand antibiotica eist voor een virus. Of wanneer een familie vindt dat moeder van 97 toch nog wel even een heupoperatie, drie scans en een intensief revalidatietraject moet krijgen. Dan wordt "de klant is koning" ineens een stuk ingewikkelder. Passende zorg, Positieve Gezondheid en oplossingsge

' We gaan passende zorg leveren.' Het klinkt heerlijk. Wie kan daar nu op tegen zijn? Net als 'gezond eten', 'voldoende bewegen' en 'aardig zijn voor je schoonmoeder'. Niemand zal zeggen: "Nee hoor, doe mij maar onpassende zorg." Toch krijg ik steeds vaker jeuk van de term. Want wat bedoelen we eigenlijk met passende zorg? Volgens de officiële definitie is het zorg die werkt, samen met de cliënt of patiënt wordt gekozen, dicht bij huis wordt georganiseerd en meer kijkt naar g

"Dokter, kunt u niet gewoon een scan maken van mijn hele lichaam?" In de ggz hoor ik die vraag regelmatig. Niet omdat mensen zich aanstellen. Integendeel. Ze hebben vaak échte klachten. Een hart dat op hol slaat. Tintelingen. Duizeligheid. Een druk op de borst. Vermoeidheid. Een vreemd gevoel in het hoofd. En als niemand kan verklaren waar dat vandaan komt, groeit de angst vanzelf. Logisch ook. Ons brein houdt niet van vraagtekens. De gedachte is verleidelijk: stop me even in

Als toetsenist heb ik een zwak voor synthesizers. Niet zomaar een beetje. Sinds kort staat er zelfs een echte Moog in mijn muziekhoek. Zo'n instrument waarbij je uren aan een knop kunt draaien om uiteindelijk een geluid te maken waarvan je partner vraagt: "Is hij kapot?" Precies dát is de charme. Een synthesizer geeft niet meteen het goede antwoord. Hij stelt juist de vraag: Wat wil jij eigenlijk horen? Een voorgeprogrammeerd keyboard doet precies het tegenovergestelde. Druk

Voordat de reacties losbarsten: nee, ik ben geen wappie. Ik ben juist academisch opgeleid. Ik werk dagelijks met onderzoek, statistiek en kritisch denken. Ik ben er bovendien van overtuigd dat wij mensen de aarde vervuilen. Plastic in de oceaan, ontbossing, stikstof, fijnstof, verlies van biodiversiteit; daar hoeven we niet moeilijk over te doen. Maar zodra het over het klimaat gaat, lijkt er iets bijzonders te gebeuren: Ineens is twijfel verdacht. Dat verbaast me. Want twijf

Er zijn maar weinig dingen in de zorg waar je zó snel een mening over hebt als clowns. Voor de één zijn ze een bron van warmte, contact en ontspanning. Voor de ander de enige reden om spontaan uit bed te willen vluchten. Cliniclowns en zorgclowns zijn bezig aan een opmars. Er zijn onderzoeken die laten zien dat zij bij sommige mensen met dementie kunnen zorgen voor meer ontspanning, meer contact en soms zelfs een glimlach. Vooral doordat ze met muziek, improvisatie en oprecht

Wanneer zijn we zelf de machine geworden? Ik heb jarenlang in Amsterdam gewoond. Vroeger liep je een straat in en wist je nooit wat je tegenkwam. Een platenzaak waar de eigenaar je een album verkocht dat je nog nooit had gehoord. Een elektronicawinkel waar onderdelen lagen waarvan niemand wist waarvoor ze eigenlijk dienden. Een kledingzaak die er bewust níét hip uitzag. Nu? Loop de Kalverstraat in en je kunt net zo goed in Dubai, Londen of Berlijn zijn. Dezelfde winkels. Deze

"En... heeft de behandeling geholpen?" Die vraag stellen we graag aan elkaar. Het liefst beantwoorden we hem met een grafiek. Een vragenlijst. Een dalende score op angst, somberheid of dwang. Want cijfers voelen veilig. Maar vraag het eens aan de cliënt. Die zegt vaak iets heel anders. "Mijn behandelaar zag me. Hij luisterde zonder steeds op de klok te kijken. Ik voelde me gehoord. Geaccepteerd. Er was eindelijk iemand die niet meteen iets van me wilde maken. En o ja... ik kr

Nederland heeft een woningtekort van ongeveer 300.000 woningen. Dat klinkt ernstig. En dat is het ook. Maar misschien nog ernstiger is dat we jarenlang hebben gedaan alsof ouderen vanzelf oplossen. Dat begon met een briljant idee: schaf de verzorgingshuizen af. Want ouderen wilden helemaal niet gezellig samen wonen met leeftijdsgenoten, activiteiten doen, een warme maaltijd krijgen en hulp dichtbij hebben. Nee, ouderen wilden vooral zelfstandig blijven wonen. Liefst tot hun 9

Er was een tijd dat pensioen voelde als de finish van een marathon. Je werkte veertig jaar, kreeg een horloge van de baas, een slap applaus van collega's die je nauwelijks kende en vervolgens verdween je richting caravan, moestuin of campingstoel. Dat was toen. Nu lijkt pensioen steeds meer op een tussenstop langs de snelweg. Je bent 67, krijgt een brief dat je officieel met pensioen mag, en vervolgens vraagt de arbeidsmarkt of je maandag toch weer beschikbaar bent. De cijfer