Naar het zuiden!

Waarom een gammel huisje soms betere therapie is dan een wachtlijst

Eens per jaar doen we iets wat rationeel eigenlijk nergens op slaat.

We stappen in een auto die de

Ardennen eerder ziet als persoonlijke vijand dan als vakantiebestemming, rijden met tachtig kilometer per uur een helling op waar vrachtwagens ons medelijdend voorbij kijken, en eindigen in een huisje waarvan de makelaar waarschijnlijk zei: “authentiek”, terwijl hij eigenlijk bedoelde: “hier tocht het zelfs in juli”.

En tóch. Tóch zijn die paar dagen ieder jaar weer goud waard.

Want ergens tussen het geurige dennenbos, het sublieme barbecuevlees en het zesde speciaalbiertje ontstaat iets wat we in het dagelijks leven opvallend vaak vergeten:

leven.

Niet overleven.

Niet functioneren.

Niet lijstjes afwerken.

Niet alleen maar bezig zijn met wat pijn doet, niet lukt, schuurt of ontbreekt.

Maar echt leven.

We zijn in Nederland namelijk kampioen geworden in kijken naar beperkingen. Naar wachttijden. Naar diagnoses.

Naar stress. Naar vermoeidheid.

Naar “of het wel verstandig is”.

Natuurlijk zijn de klachten en zorgen echt. Soms heel echt. Maar als je leven uitsluitend nog draait om het vermijden van ongemak, dan wordt het bestaan langzaam een soort georganiseerde voorzichtigheid.

Dan leef je alleen nog binnen de lijnen van wat veilig voelt.

Terwijl juist die uitjes — hoe klein ook — de momenten zijn die tijd kleur geven.

Niemand ligt namelijk later in het verpleeghuis ontroerd terug te denken aan dat fantastische kwartaaloverleg van dinsdagmiddag. Niemand zegt met vochtige ogen:

“Wat ben ik blij dat ik toen thuisbleef vanwege lichte vermoeidheid.”

Maar die Ardennen?

Die tochtige hut?

Die autorit met slechte radio-ontvangst en broodjes ei langs de snelweg? Die blijven hangen!.

Omdat het gevulde tijd is.

Dat zijn de herinneringen waar je later op teert.

Soms zelfs nú al. Gewoon op een druilerige woensdag terwijl je weer achter een scherm zit.

Juist daarom moet je dingen soms plannen vóórdat je er zin in hebt. Vóórdat alle omstandigheden perfect zijn.

Want spoiler: die perfecte omstandigheden komen meestal niet. Er is altijd wel iets.

Een volle agenda.Een kwaaltje.

Gedoe met geld. Vermoeidheid.

Slecht weer. Een vol.hoofd.

Een auto die klinkt alsof hij nog één heuvel verwijderd is van pensioen.

En toch gaan.

Niet omdat alles kan. Maar omdat welzijn zelden ontstaat door stil te blijven staan.

Mensen knappen vaak niet alleen op van rust. Ze knappen op van betekenis. Van verbondenheid. Van samen herinneringen maken. Van het gevoel dat het leven méér is dan afspraken, klachten en de dagelijkse sleur.

Dus boek dat huisje.

Maak die wandeling.

Ga dat weekend weg.

Steek dat vuur aan.

Drink dat biertje.

Zing mee met die foute Franse chanson die nét door de ruis heen komt.

Want uiteindelijk zijn het niet de perfecte dagen die blijven hangen. Het zijn de echte!