Positieve supervisie en intervisie: van successen leer je het meest!

“Van je fouten leer je het meest.” Het klinkt logisch. Het voelt bijna als een natuurwet.

Maar het klopt niet helemaal. Onderzoek laat namelijk iets anders zien: we leren méér van wat goed gaat dan van wat misgaat.

En toch…als je een willekeurige supervisie- of intervisiebijeenkomst binnenloopt, is de kans groot dat het vooral gaat over:

• wat er misging

• wat beter moet

• wat anders had gemoeten

  
  

Nuttig? Soms. Maar ook beperkt.

Want waar het licht op schijnt, groeit.

Van probleemgericht naar groeigericht

Positieve supervisie draait het perspectief om.

Niet:

Wat ging er mis en hoe lossen we dat op?

Maar:

Wat werkte hier eigenlijk… en hoe krijgen we daar meer van?

Dat is geen naïef optimisme. Dat is doelgericht werken aan wat bewezen effect heeft.

Uitgangspunt: professionals leren het meest van hun eigen en andermans successen; belonen werkt beter dan straffen; en... wat aandacht krijgt, groeit

De supervisor als supporter

In traditionele supervisie is de supervisor vaak een soort troubleshooter:

• analyseren

• corrigeren

• adviseren

In positieve supervisie verschuift die rol.

De supervisor wordt: minder degene die het weet, en meer degene die mogelijk maakt. Geen expert vóór de groep dus, maar supporter of 'coach' ernaast.

Nieuwsgierig in plaats van zeker. Vragend in plaats van sturend. Bekrachtigend in plaats van corrigerend.

De kern:

Niet vertellen hoe het moet -maar zichtbaar maken wat al werkt

Oefening: je beste mogelijke zelf

Een krachtige ingang in positieve supervisie is werken met toekomstbeelden.

Niet vaag dromen, maar concreet voorstellen:

• Wanneer ben jij op je best in je werk?

• Wat doe je dan precies?

• Wat zien anderen aan jou?

• Wat maakt dat dit lukt?

Sta stil bij de details. Niet globaal, maar specifiek.

Want precies daar zitten de aanknopingspunten voor groei.

Reflectie die wél werkt

Reflectie blijft essentieel. Maar de inhoud verandert.

Niet alleen:

Wat ging er mis?

Maar juist:

• Wat werkte en wil ik opnieuw doen?

• Wat droeg ik zelf bij aan dit succes?

• Welke kwaliteiten gebruikte ik hier?

• Wat maakte dat dit moment “klopte”?

En ja, ook:

• Wat werkte niet en doe ik anders?

Maar altijd in balans. Want alleen kijken naar wat niet werkt, maakt klein. Kijken naar wat werkt, maakt bekwaam.

Feedback als samenwerking

Een vaak vergeten element: feedback van degene om wie het gaat.

In supervisie zijn dat de supervisanten.

Niet als oordeel achteraf, maar als kompas tijdens het proces.

Een eenvoudig instrument zoals de Session Rating Scale (SRS) laat zien:

• hoe de samenwerking wordt ervaren

• of doelen aansluiten

• of de aanpak klopt

En misschien nog belangrijker: het maakt supervisanten mede-eigenaar van het proces. Geen “beoordeling”, maar partnerschap.

Positief is niet blind

Positieve supervisie betekent niet dat je problemen negeert.

Het betekent: dat je ze niet centraal zet -én dat je ze plaatst in een groter geheel van wat al werkt. Het gaat niet om óf-óf. Het gaat om én-én.

Maar met een duidelijke verschuiving: van tekort naar potentieel.

Kleine stappen, groot effect

De kracht zit niet in grote interventies.

Maar in kleine, herhaalbare stappen: zoals een andere vraag stellen, een succesmoment uitvergroten en bewust stilstaan bij wat werkt.

Zoals Aristoteles al stelde:

we excelleren door wat we herhaaldelijk doen

Tot slot

Positieve supervisie maakt leren:

• effectiever

• sneller

• en vaak ook leuker

Voor supervisanten én supervisoren.

En misschien is dat wel de belangrijkste opbrengst: dat professionals niet alleen beter worden… maar ook weer gaan zien waar ze al goed in zijn.

Want daar begint groei.

Vandaag anders kijken = morgen anders begeleiden.