AI op.mijn telefoon? Nee bedankt.

Van de week was het weer zover. Mijn Samsung vond dat ik toe was aan een verplichte AI-update.

Want blijkbaar kan mijn telefoon tegenwoordig niet alleen bellen, appen en foto's maken, maar ook artikelen samenvatten, teksten schrijven, foto's bewerken, mijn gedachten voorspellen en waarschijnlijk binnenkort mijn boodschappen doen terwijl ik slaap.

En ik dacht nog zo naïef dat ik een telefoon had gekocht.

Overal wordt tegenwoordig een AI-sausje overheen gegoten. Alsof kunstmatige intelligentie de nieuwe peterselie is. Je kunt geen advertentie, presentatie of productlancering meer bekijken zonder dat er minstens twaalf keer "AI" wordt geroepen.

Maar even een vraag vanuit de lean-filosofie: wat is hier eigenlijk de klantwaarde?

Ik wil gewoon bereikbaar zijn. Bellen. Appen. Soms iets opzoeken. Helaas ook mijn bankzaken regelen, inloggen met DigiD en mijn OV-kaart controleren. Dat schijnt tegenwoordig allemaal niet meer zonder smartphone te kunnen.

Eigenlijk droom ik van een ouderwetse Nokia. Zo'n onverwoestbaar baksteentje met een batterij die drie weken meegaat. Alleen dan mét de noodzakelijke apps. Meer heb ik niet nodig.

De oplossing voor veel problemen? Minder telefoon.

We hebben het voortdurend over duurzaamheid, energiebesparing en mentale gezondheid. Maar ondertussen stoppen we steeds krachtigere chips, grotere accu's en steeds meer AI-functies in apparaten die we na een paar jaar alweer vervangen.

Nieuwe AI-functies vragen om meer rekenkracht. Meer rekenkracht vraagt om nieuwe telefoons. Nieuwe telefoons vragen om grondstoffen. En grondstoffen vragen om... nou ja, een planeet die dat allemaal moet leveren.

Maar het mooiste argument tegen al die AI-gekte is misschien nog wel dit: minder telefoongebruik maakt je leven vaak beter.

Je bent productiever. Je hebt meer aandacht voor de mensen om je heen. Je kijkt weer eens uit het raam. Je ontdekt dat de wereld buiten je scherm verrassend scherp beeld heeft.

Soms zit ik in de trein en zie ik een coupé vol mensen die gebogen zitten over hun scherm. Jongeren. Ouderen. Iedereen gevangen in zijn eigen digitale aquarium.

Dan vraag ik me af: hoeveel uren van je leven geef je eigenlijk weg aan dat ding?

Eerst verslaafd maken, daarna laten betalen

Wat me misschien nog wel meer zorgen baart, is het verdienmodel achter al die AI-functies.

Nu zijn ze vaak nog "gratis". Samsung biedt Galaxy AI bijvoorbeeld kosteloos aan op ondersteunde toestellen. Tot wanneer? Dat staat er vaak in kleine lettertjes bij.

Ai is niet gratis.

AI kost gigantisch veel geld. Datacenters draaien dag en nacht. Modellen kosten miljoenen om te trainen. Die rekening gaat uiteindelijk ergens terechtkomen.

Via abonnementen.

Via advertenties.

Via jouw data.

Of via een combinatie van alle drie.

Het internet heeft ons geleerd dat "gratis" meestal betekent dat jij uiteindelijk het product bent.

Eerst maken ze het handig. Dan maken ze je afhankelijk. En daarna sturen ze de factuur.

Misschien ben ik gewoon ouderwets. Misschien word ik oud. Misschien ben ik een nostalgische zeurpiet die terugverlangt naar de tijd zonder internet, zonder sociale media en zonder notificaties die iedere vijf minuten aandacht eisen.

Maar ik mis soms iets van vroeger.

Niet de technologie. Wel de rust.

Niet het gebrek aan mogelijkheden. Wel het gebrek aan afleiding.

Niet de oude telefoon. Wel de vrijheid om niet voortdurend bereikbaar te zijn.

Dus nee, ik zit niet te wachten op nóg meer AI op mijn telefoon.

Ik wacht eigenlijk op een update die precies het tegenovergestelde doet.

Een knop met daarop:

"Verwijder alle onzin en laat me gewoon leven."