"Laat de auto eens staan." Het klinkt vriendelijk. Bijna uitnodigend. Alsof iemand je een kopje thee aanbiedt terwijl je huis onder water loopt. Want ja, er is een oliecrisis. Ja, brandstof is duur. Ja, we moeten zorgvuldig omgaan met het milieu. Daar zijn de meeste Nederlanders het waarschijnlijk best over eens. Maar dan komt de vraag die niemand in Den Haag lijkt te willen beantwoorden: Waarom betalen Nederlanders nog steeds de hoofdprijs aan accijnzen en btw op brandstof,

Waarom de trein geen straf maar een beloning moet zijn Weet je het nog? De coronatijd. Geen files. Geen eindeloze stroom leasebakken op de A4. Geen vliegtuigstrepen die als witte snelwegen door de lucht liepen. De stilte was bijna ongemakkelijk. Vogels leken ineens luidruchtiger dan politici. Even leek het alsof we collectief ontdekten dat de wereld ook zonder permanente verplaatsingsdrift bleef draaien. Toen kwam de term: vliegschaamte. Een vluchtig maar collectief besef ove

Mijn ouders hadden vroeger geen auto. Niet omdat ze arm waren of omdat ze tegen techniek waren. Maar omdat ze uit een generatie kwamen die nog wist dat je benen gratis waren en een fiets nauwelijks onderhoud nodig had. Hardwerkende mensen, links georiënteerd, milieubewust - voordat dat een marketingterm werd. Pas toen de mobiliteit echt afnam, kwam er tenslotte een klein autootje. Geen SUV ter grootte van een rijtjeshuis. Gewoon een bescheiden koekblikje op vier wielen. Mijn

Ik moet bekennen: sommige nieuwsberichten bezorgen me een gevoel van verbazing. En tegelijkertijd ook weer helemaal niet. Tijdens mijn studententijd werkte ik in een herenmodezaak. Dat was nog in de glorieuze jaren negentig, toen online winkelen iets was wat je alleen in sciencefictionfilms zag. Mannen waren toen eigenlijk ideale klanten. Ze kwamen binnen, liepen doelgericht naar een rek, pakten een broek of overhemd, pasten het, rekenden af en verdwenen weer uit beeld. Tenmi

Verkeersveiligheid of begrotingsveiligheid? Er was een tijd dat een verkeersboete bedoeld was om mensen veiliger te laten rijden. Een 'pedagogisch tikje' op de vingers (beloning werkt overigens veel beter dan straf, wist u dat al?) Een vriendelijke herinnering dat 80 kilometer per uur niet hetzelfde is als "ongeveer 110". Dat je telefoon geen verlengstuk van je hand is. Dat een zebrapad geen decorstuk is. Onderweg Ergens onderweg heeft de verkeersboete een carrièreswitch gema

De elektrische auto is misschien wel het grootste succes van de moderne marketing. Neem een auto van twee ton. Stop er een accu in waar een klein dorp een week op kan draaien. Laat hem bouwen met grondstoffen uit drie continenten. Vervoer hem duizenden kilometers over zee. Geef hem een app, een touchscreen ter grootte van een flatscreen-tv en noem hem vervolgens: duurzaam. En miljoenen mensen knikken instemmend. De wonderlijke wereld van de elektrische auto waar een SUV van 2

Vroeger speelden we Kolonisten van Catan. Een gezellig bordspel waarbij je vrienden verloor om een stapel houten schaapjes en een strategisch geplaatst dorpje. Je gooide dobbelstenen. Je verzamelde grondstoffen. Je sloot dealtjes. Je blokkeerde handelsroutes. En uiteindelijk won degene die de meeste macht, grond en middelen had verzameld. Eigenlijk… was het een perfecte training voor geopolitiek. Alleen noemen we het tegenwoordig geen spel meer. We noemen het: wereldhandel, b

De smaak van inhoudelijke eenheidsworst Vroeger had je een dorpsgek. Nu hebben we een wereldwijd netwerk van miljoenen mensen die allemaal dezelfde chatbot dezelfde vraag stellen - en vervolgens trots dezelfde LinkedIn-post publiceren over “de kracht van verbinding”. Het tijdperk van data-inteelt. Een tijdperk waarin creativiteit zogenaamd explodeert, terwijl alles tegelijkertijd verdacht veel op elkaar begint te lijken. Dezelfde blogs, illustraties en “prikkelende inzichten”

Over datacenters, digitale rommel en de kunst van gesubsidieerd stroom vreten Nederland anno 2026 is een fascinerend land geworden. Je mag gerust twintig minuten douchen, zolang je daarna maar schuldbewust naar een Postbus 51-spotje kijkt waarin een vriendelijke voice-over zegt dat je je wasmachine vooral moet aanzetten “tussen 11.00 en 15.00 uur”. Want dan is er 'genoeg' stroom. Precies op het moment dat iedereen op kantoor zit. Briljant systeem. Je ziet het al voor je: “Sor

De elektrische fiets is misschien wel de meest Nederlandse paradox ooit. We hadden namelijk al het perfecte vervoermiddel uitgevonden. De fiets Geen benzine. Geen files. Geen parkeerproblemen. Bijna onverwoestbaar. Goedkoop. Stil. Gezond. En aangedreven door iets revolutionairs: je eigen benen. Je stopte er een beetje boterham met pindakaas in……en kreeg er kilometers beweging, frisse lucht en gratis conditie voor terug. Werkelijk briljant. Dus wat deed de mensheid? “Weet je w

Weer een melding. Weer een fatbike. Weer een kind dat met 25 kilometer per uur tussen fietsers, ouderen en spelende kinderen door schiet alsof het een level uit een videogame is. Ogen half op het verkeer, half op TikTok. Kinderen doen 'domme' dingen. Dat deden wij vroeger ook. Alleen hadden wij geen elektrisch opgevoerde raket onder ons achterwerk waarmee je in een paar seconden de snelheid van een snorfiets aantikt. Dat is precies het punt: wat kán, gebeurt ook. En als ouder

Veldnotities van oud-stadsbioloog Guus Plins, geschreven op een Frans terras onder invloed van warmte, wijn en lichte ergernis. Na een werkzaam leven tussen de stadsduiven, bakfietsouders en de zeldzame Noord-Hollandse buurtbarbecueër, besloot ik mezelf te trakteren op een week Frankrijk. “Om tot rust te komen,” zei ik tegen de thuiszorg. Maar daar, tussen de lavendel, de rosé en de parkeerplaatsen vol elektrische SUV’s met fietsendragers van €2400, trof ik een wonderlijke s

“Ze moeten zich gewoon aanpassen.” Het is zo’n zin die meestal uitgesproken wordt met de overtuiging van iemand die ook denkt dat je een burn-out oplost met een weekendje Veluwe en een magnesiumtablet. Maar achter die simpele uitspraak schuilt iets fascinerends. Namelijk: de eeuwige menselijke neiging om de wereld op te delen in wij en zij. Wij zijn normaal. Zij zijn ingewikkeld. Wij hebben cultuur. Zij hebben “problemen”. En voor je het weet zit je midden in een primitieve a

Op sociale media rent de ene helft van de mensheid marathons, bakt zuurdesembrood, doet aan ijsbaden, heeft een perfect huwelijk én een woonkamer waar zelfs IKEA onzeker van wordt. De andere helft zit ondertussen huilend op de wc te googelen: “Ben ik een mislukking?” Welkom in de moderne samenleving: waar we massaal onze binnenkant vergelijken met de zorgvuldig gefilterde buitenkant van anderen. De Belgische psychoanalyticus Paul Verhaeghe zegt het scherp: "Nooit had de weste

Vroeger had je een koning. Met een kroon, een kasteel en een leger. Het volk betaalde belasting, leverde graan, hout en arbeid in. In ruil daarvoor kreeg je bescherming, een plek binnen de stadsmuren en een hoop regels. Eigenlijk een soort all-inclusive abonnement op overleven. En hoe gaat dat nu? Zoveel is er niet veranderd. Alleen heet de koning nu “de markt”, dragen ridders maatpakken en staan de kastelen op de Zuidas. Welkom in Monopolyland De mensheid doet graag alsof w