Authenticiteit wordt straks een premium abonnement.

Wanneer zijn we zelf de machine geworden?

Ik heb jarenlang in Amsterdam gewoond. Vroeger liep je een straat in en wist je nooit wat je tegenkwam. Een platenzaak waar de eigenaar je een album verkocht dat je nog nooit had gehoord. Een elektronicawinkel waar onderdelen lagen waarvan niemand wist waarvoor ze eigenlijk dienden. Een kledingzaak die er bewust níét hip uitzag.

Nu? Loop de Kalverstraat in en je kunt net zo goed in Dubai, Londen of Berlijn zijn. Dezelfde winkels. Dezelfde etalages. Dezelfde parfumlucht. Zelfs een etalage met een sportwagen waarvoor de gemiddelde voorbijganger alleen de ruitenwissers zou kunnen betalen.

Eenheidsworst verkoopt blijkbaar uitstekend.

En nu gebeurt precies hetzelfde met mensen. Open LinkedIn en je ziet beleidsstukken die allemaal klinken alsof ze door dezelfde communicatiemedewerker zijn geschreven. Scroll door Instagram en iedere tweede tekst heeft dezelfde toon, dezelfde opbouw en dezelfde slotzin.

Het ironische? AI leert van ons. En vervolgens gaan wij schrijven zoals AI.

Dat is best knap. Statistici noemen het regressie naar het gemiddelde. Extreme uitschieters verdwijnen vanzelf. Alles kruipt richting het midden.

En daar lijken we als samenleving dol op te zijn. Iedereen hetzelfde kapsel. Dezelfde sneakers. Dezelfde koffie. Dezelfde elektrische SUV. Dezelfde managementtaal. Dezelfde motivatiebrief. Dezelfde meningen. En binnenkort waarschijnlijk ook dezelfde grapjes?

Authenticiteit wordt straks een premium abonnement.

Dat abonnementensysteem vind ik sowieso fascinerend.

Een collega kocht een prachtige nieuwe Volkswagen voor een godsvermogen. Stoelverwarming? Extra betalen. Navigatie? Abonnement. Misschien komt er straks een maandpakket voor richtingaanwijzers of stuurbekrachtiging?

Een andere collega raakte compleet in paniek toen de gratis output van ChatGPT verlopen was. Tijd om een abonnement af te sluiten voor meer 'creatieve' output. Het beleidsstuk moest af. Zonder AI wist hij eigenlijk niet meer waar hij moest beginnen. Dat vond ik misschien nog wel enger dan de 'storing'. We moesten erom lachen maar eigenlijk waren we dus pijnlijk afhankelijk van de standaard snelle ai-content geworden. Waar je normaal een dag over kunt broeden is namelijk tegenwoordig binnen 10 seconden klaar gebakken.

We huren inmiddels niet alleen onze auto's, muziek, opslagdata, software en films. We huren ook ons ... denkvermogen.

'You will own nothing and be happy.'

Laat ik toevoegen: '...en je eigen schrijfstijl ben je ook kwijt.'

Ook ik gebruik AI. Regelmatig zelfs. Het is een fantastisch hulpmiddel.

Een hulpmiddel (ik heb moeite met spelling dus ik laat graag het één en ander corrigeren).

Maar niet mijn persoonlijkheid, mijn creativiteit of mijn mening.

Want deze kleine menselijke imperfecties maken volgens mij juist iemand interessant. Een vreemde vergelijking. Een onverwachte grap. Een kromme zin, een 'typo'. Een gedachte die nog niet helemaal af is.

Dat ís de mens.

Dus hoogst tijd om te stoppen met streven naar perfecte teksten en weer leren genieten van teksten waarvan je denkt: wie schrijft dit nou weer? (Waarschijnlijk is dat dan iemand die nog zelf heeft nagedacht).

Want dat begint tegenwoordig zeldzamer te worden dan een authentiek winkeltje in de Kalverstraat.