De meest wonderlijke verhuizing ooit

Er zijn van die gebeurtenissen waar we nauwelijks nog van opkijken, terwijl ze eigenlijk volkomen absurd zijn.

Neem geboorte.

Een mens wordt geboren, we hangen slingers op, smeren beschuitjes vol en discussiëren vervolgens vooral over op wie de baby lijkt. Op opa? Op oma? Op de buurman? Op die ene oom waarvan iedereen hoopt dat het niet zo is?

Ondertussen blijft de werkelijk grote vraag meestal onbeantwoord.

Wie is daar eigenlijk aangekomen?

Want hoe je er ook naar kijkt, geboorte is een wonderlijke gebeurtenis. Er verschijnt niet zomaar een lichaam. Er verschijnt een bewustzijn. Met een licht of energie 'flits', zoals recent wederom weer in wetenschappelijk onderzoek werd bevestigd. Er verschijnt een mens met voorkeuren, angsten, talenten, verlangens, eigenaardigheden en een opmerkelijk vermogen om op de meest ongelegen momenten wakker te worden.

Alsof er iemand is verhuisd naar een nieuw huis.

Veel spirituele tradities gaan ervan uit dat wij meer zijn dan dit ene leven. Dat er achter onze naam, ons gezicht en onze verzameling wachtwoorden iets schuilgaat dat ouder is dan ons lichaam. Een kern die niet ontstaat bij de geboorte en niet verdwijnt bij de dood.

Een intrigerende gedachte.

Want als dat waar zou zijn, dan is een baby niet zozeer een nieuw wezen als wel een oude reiziger die opnieuw is aangekomen?

Misschien verklaart dat ook waarom sommige kinderen vanaf het eerste moment lijken te weten wie ze zijn. Terwijl volwassenen vaak tientallen jaren besteden aan het uitzoeken van dezelfde vraag. Het aardse leven is daarbij bepaald geen vakantiepark.

Dan hebben we het over de hypothese van incarneren. Wedergeboorte. Renascimento. Renaissance. Klinkt zweverig, maar is ook eigenlijk niet te bevatten als dat is wat het is. Maar wat nou als ...?

Wie dacht dat incarneren hetzelfde is als ontspannen dobberen op een spiritueel luchtbed, komt meestal snel van een koude kermis thuis. Het leven deelt gul uitdagingen uit. Verlies. Teleurstellingen. Liefdesverdriet. File. Bureaucratie. Vergaderingen die ook een e-mail hadden kunnen zijn.

Toch lijken juist die ervaringen ons te vormen.

Zoals een rivier stenen gladslijpt, zo schuurt het leven aan onze scherpe randen. Niet altijd prettig. Wel effectief.

Misschien dragen we ergens diep vanbinnen een herinnering aan heelheid met ons mee. Een heimwee dat moeilijk in woorden te vatten is. Een gevoel dat er méér moet zijn dan werken, consumeren, scrollen, slapen en opnieuw beginnen.

Soms openbaart dat heimwee zich op vreemde momenten.

Tijdens een wandeling.

Bij de geboorte van een kind.

Aan een sterfbed.

Of wanneer je midden in de nacht wakker ligt en plots beseft dat je druk bent geweest met duizend dingen die uiteindelijk niet zo belangrijk blijken.

Dan klopt er iets aan de deur van ons bewustzijn.

Niet luid.

Meer als een zachte herinnering.

"Is dit alles?"

Dat verlangen naar iets groters heeft door de eeuwen heen vele namen gekregen. Ziel. Geestvonk. Goddelijke kern. Eeuwigheidsbeginsel. Het woord doet er misschien minder toe dan de ervaring zelf.

Interessant genoeg gaat echte groei vaak gepaard met een kleine sterfte.

Niet van het lichaam. Maar van het ego. Van het deel dat altijd gelijk wil hebben. Dat bewonderd wil worden. Dat meer bezit, meer status en meer bevestiging verzamelt alsof het leven een wedstrijd is waarvan niemand de spelregels kent.

In oude sprookjes begrijpen ze dat verrassend goed. Daarom eindigt de heks meestal niet als directeur van een welzijnsorganisatie. Daarom wint de wolf zelden de schoonheidsprijs. Daarom moet er aan het einde van het verhaal iets sterven voordat er ruimte ontstaat voor iets nieuws.

Dat geldt misschien ook voor ons.

Elke werkelijke geboorte vraagt om een afscheid. Niet alleen wanneer een kind de wereld binnenkomt. Maar telkens wanneer wijzelf opnieuw geboren worden.

Iets minder angstig. Iets minder hard. Iets minder overtuigd van ons eigen gelijk.

En iets meer verbonden met het grotere geheel.

Is dat dan uiteindelijk de diepste betekenis van geboorte?

Niet dat er een mens verschijnt. Maar dat het leven telkens opnieuw een kans krijgt.

Om lief te hebben.

Om te leren.

Om te groeien.

En om zich opnieuw te herinneren wie het werkelijk is.

Dat is nogal een prestatie voor een wezen dat de eerste maanden van zijn bestaan vooral poept, huilt en melk drinkt.