De oude worden? Liever niet!

"... ik zou zo graag weer de oude willen zijn."

Als psycholoog hoor ik die wens regelmatig van ouderen. En eerlijk gezegd snap ik hem wel.

Het lichaam piept en kraakt vaker dan een oude houten vloer. De gebruiksaanwijzing van medicijnen is inmiddels dikker dan een gemiddelde roman. En opstaan uit een stoel gaat soms gepaard met geluiden waarvan je niet wist dat een mens ze kon maken.

Maar toch stel ik dan vaak een lastige vraag:

Welke oude bedoelen we eigenlijk?

De oude van tien jaar geleden? Twintig jaar geleden? Of de versie die ooit zonder nadenken een trap op rende, drie nachten achter elkaar kon feesten en dacht dat rugklachten iets waren voor andere mensen?

Slecht nieuws, die oude komt echt niet meer terug. Gelukkig maar!

Want onderweg heb je hopelijk ook iets verzameld. Ervaring. Wijsheid. Inzicht. Misschien zelfs een beetje geduld. Al schijnt dat laatste niet bij iedereen standaard meegeleverd te worden.

Het interessante is dat veel mensen niet zozeer verlangen naar hun oude lichaam, maar naar iets anders.

Ze verlangen naar zichzelf.

Of beter gezegd: naar de persoon die ze diep van binnen eigenlijk altijd waren.

Want tijdens een mensenleven verzamel je nogal wat rollen. De brave zoon. De sterke moeder. De harde werker. De probleemoplosser. De pleaser. De vredestichter. De persoon die vooral niet lastig mocht zijn.

Soms waren die rollen handig om te overleven. Soms zelfs noodzakelijk. Maar na tientallen jaren spelen kan het gebeuren dat je bijna vergeet wie er onder dat kostuum zit.

Alsof je jarenlang als Sinterklaas hebt rondgelopen en op een dag denkt: "Wacht eens even... hoe heette ik eigenlijk voordat ik die baard opplakte?"

Stel nu eens dat er vannacht een wonder gebeurt.

Of vooruit, voor de nuchtere lezers: stel dat een behandeling wonderbaarlijk goed aanslaat.

Je wordt morgen wakker en alle remmingen, verwachtingen en oude patronen zijn even verdwenen.

Je bent ineens dichter bij jezelf dan ooit.

Wat doe je dan anders?

Met wie breng je je tijd door?

Waar zeg je eindelijk "nee" tegen?

Waar zeg je juist "ja" tegen?

Welke verplichtingen verdwijnen spontaan uit je agenda?

Welke hobby's, dromen of gekke plannen komen weer boven drijven?

En misschien nog wel interessanter: Wanneer gebeurt dat nu al een klein beetje?

Want vaak zijn er momenten waarop iemand zich al even zichzelf voelt.

Tijdens een wandeling.

Wanneer er gelachen wordt.

Bij het tuinieren.

Tijdens het oppassen op kleinkinderen.

Terwijl er muziek wordt gemaakt.

In een goed gesprek.

Of gewoon wanneer niemand iets van je hoeft.

Dat zijn de kleine aanwijzingen. De kruimelsporen naar wie je eigenlijk bent.

Niet groots. Niet spectaculair.

Maar wel echt.

Dus de vraag is niet hoe je weer de oude wordt, maar hoe je vandaag een klein beetje meer jezelf kunt zijn.

En dat maakt dit meteen een mooi experiment.

Ga de komende dagen eens speuren.

Wanneer voelde je je even vrij?

Wanneer vergat je jezelf niet, maar juist wel?

Wanneer dacht je achteraf: ja, dit ben ik?

En als je zo'n moment vindt, probeer er dan iets meer van te doen.

Geen ingewikkeld behandelplan.

Geen rapport van zestig pagina's.

Gewoon ... een klein experiment.

Het wonder zit niet aan het einde van een lange reis.

Het zit verstopt in een paar minuten waarin je eindelijk weer even thuiskomt bij jezelf.