De Reismetafoor: over kampvuurwijsheid

Elk jaar ga ik met mijn beste vriend een weekend op pad. Dat doen we al zo’n 25 jaar. Een soort zilveren huwelijk, maar dan zonder taart en mét barbecue.

Met een volgeladen autootje – denk: Tetris voor gevorderden – kachelen we richting het zuiden. Vanuit het platte Nederland wordt het landschap langzaam spannender. De weg gaat golven, de bomen worden hoger, de lucht frisser. Je voelt het: we naderen de Ardennen.

En dan… rond heuvelig Luxemburg.

Daar crashen we.

Niet letterlijk (meestal niet), maar mentaal.

We willen zó snel die auto uit dat we bijna vergeten te remmen. Rust! Geen input! Zoveel mogelijk groen! Vuurtje stoken, barbecue aan.

Muziekinstrumenten (diverse trommels, synthesizer, shakers) mee voor creatieve uitspattingen waar niemand om gevraagd heeft. Mountainbikes om off-road nóg meer natuur op te snuiven en te doen alsof we topsporters zijn.

Die paar dagen maken indruk en voelen als een week. Heerlijk bijkomen van het grote niets.

De voorpret is al de helft van de reis

Zodra het idee van “we gaan weer!” ontstaat, begint de voorpret. Tassen worden gepakt. En dan vooral: spullen die we absoluut niet nodig hebben, maar waarvan we vinden dat ze het campingleven “compleet” maken.

Een extra pan. Campingstoeltjes en een gasbrander (terwijl we in een huisje zitten).

Een kabel waarvan niemand weet waar hij voor is.

Een boek dat we toch niet lezen.

Maar het belangrijkste wat we meenemen?

Onszelf.

Onze humor. Onze inside jokes die al 25 jaar meegaan. Onze creatieve ideeën. Onze slappe lach om niets. Dat is eigenlijk de échte bagage.

En precies daar begint voor mij de link met oplossingsgericht werken.

Geen route-app, maar een papieren kaart

Wij gebruiken trouwens geen route-app. We zweren bij een ouderwetse papieren kaart (ja, die bestaan nog!). Zo’n kaart dwingt je om overzicht te nemen. Je ziet niet alleen “hier rechtsaf”, maar het hele landschap. Je ontdekt hoogtepunten. Riviertjes. Kleine weggetjes waarvan je denkt: hé, daar gaan we eens kijken.

En als er een blokkade is?

Dan vouw je de kaart open, krab je even achter je oor en zoek je een ander leuk weggetje.

Dat is avontuur.

En dat is precies wat oplossingsgericht werken ook is.

De reismetafoor van oplossingsgericht werken

Bij oplossingsgericht werken heb je eigenlijk drie dingen nodig:

Een bestemming

Waar wil je naartoe? Niet: “Ik wil niet meer gestrest zijn”, maar: “Ik wil ’s avonds met een rustig hoofd op de bank zitten.” Dat is je Ardennen-huisje met kampvuur.

Een routekaart

Geen dichtgetimmerd draaiboek, maar overzicht. Wat werkt al een beetje? Welke omweggetjes zijn eerder succesvol gebleken? Waar zit de blokkade – en welke alternatieve weggetjes zijn er?

Een vervoersmiddel

Jijzelf. Met je talenten, humor, creativiteit en doorzettingsvermogen. Misschien geen Ferrari, maar een betrouwbaar autootje dat al 25 jaar meegaat.

En soms… crash je rond Luxemburg.

Omdat je zó graag bij de rust wilt zijn dat je te hard gaat.

Omdat je te snel van “probleem” naar “oplossing” wilt.

Omdat je denkt dat je er al bijna bent.

Maar net als op reis geldt: als je even stopt, uitstapt, ademhaalt en opnieuw kijkt naar je kaart, blijkt er altijd een andere weg te zijn.

Wat je altijd meeneemt

Wat ik elk jaar opnieuw leer, is dit:

De bestemming is heerlijk.

De route is vaak verrassend.

Maar de kwaliteit van de reis wordt bepaald door wat je meeneemt.

En nee, dat is niet die extra pan.

Het is je mindset. Je humor. Je vermogen om te improviseren als de barbecue niet wil branden of de route anders loopt dan gepland.

In oplossingsgericht werken nemen mensen ook altijd iets waardevols mee. Er is altijd al iets dat werkt. Altijd al een stukje veerkracht. Altijd al een moment waarop het probleem minder aanwezig was.

Je hoeft het alleen maar samen op de kaart te vinden.