Help, ik heb GAS

Ik heb GAS. En nee, daar bestaat géén DSM-label voor... (nog niet althans)

"Hallo, mijn naam is René... en ik heb GAS."

"Hallo René..."

Ik ben geen fan van labels. Sterker nog, als GZ-psycholoog krijg ik soms allergie van onze drang om voor elk menselijk trekje een afkorting van drie hoofdletters te verzinnen.

ADHD. ASS. OCD. PTSS. We plakken tegenwoordig sneller een label op iemand dan een prijssticker op een nieuwe synthesizer.

Maar ...

Voor één diagnose maak ik graag een uitzondering.

GAS. Gear Acquisition Syndrome.

En geloof me: het is ernstig.

De eerste symptomen zijn onschuldig. Je kijkt "heel even" naar een filmpje op YouTube. Een man met een baard van veertig centimeter speelt drie noten op een synthesizer die klinkt alsof Mozart en Darth Vader samen een kind hebben gekregen.

Je denkt: Interessant! Tien minuten later lees je reviews.

Een uur later vergelijk je prijzen.

De volgende ochtend weet de pakketbezorger je voornaam.

En een week later leg je aan je partner uit dat deze synthesizer écht totaal anders klinkt dan die andere negen.

"Maar die lijken toch allemaal op elkaar?"

Dat is hetzelfde als zeggen dat alle wijn hetzelfde smaakt.

Of dat alle kinderen hetzelfde zijn.

Of dat alle psychologen dezelfde vragen stellen.

Kwetsend!

De drie stadia van GAS

Net als iedere ernstige aandoening kent GAS verschillende vormen.

Stadiumm 1: Vervangen

Je hebt al een keyboard.

Maar deze nieuwe heeft nét warmere filters. Een betere aftertouch. Een knopje dat blauw oplicht.

Kortom: essentieel!

Stadium 2: Completeren

Marketeers zijn genieën. Ze brengen geen product uit.

Ze brengen een serie uit.

Je koopt nummer één.

Dan nummer twee.

Dan nummer drie.

En precies wanneer je trots denkt: "Zo, compleet."..

Kondigen ze nummer vier aan.

Dat is geen marketing.

Dat is psychologische oorlogsvoering.

Stadium 3: Uitbreiden

Je begon met piano.

Nu heb je synthesizers.

Daarna drumcomputers.

Dan modulaire kabeltjes.

Een mixer.

Een audio-interface.

Studio-monitoren.

Nog een audio-interface "voor de zekerheid".

En ergens onderweg vergeet je waarom je eigenlijk muziek wilde maken.

Je bent geen muzikant meer.

Je bent magazijnbeheerder.

De grote leugen

Iedere GAS-patiënt kent hem.

"Als ik déze heb...

...dan maak ik eindelijk goede muziek."

Spoiler.

Dat doe je ongeveer drie dagen.

Daarna kijk je alweer naar de volgende aankoop.

Niet omdat je instrument tekortschiet, maar omdat perfectie altijd één bestelling verderop lijkt te liggen.

Psychologen zijn geen haar beter

Het grappige is...

In mijn vak doen we precies hetzelfde.

Niet met synthesizers.

Maar met methodieken.

Nog een cursus.

Nog een protocol.

Nog een model.

Nog een Engelse afkorting.

Alsof de volgende opleiding ons ineens een betere behandelaar maakt.

Terwijl cliënten zich vaak helemaal niet herinneren welk protocol je gebruikte.

Ze herinneren zich dat je luisterde.

Dat je er was.

Dat je ze serieus nam.

Misschien hebben 'wij' ook wel een vorm van GAS:

Guideline Acquisition Syndrome.

De beste remedie

De behandeling is verrassend simpel.

Niet nóg een synthesizer kopen.

Muziek maken.

Niet nóg een zelfhulpboek lezen.

Oefenen.

Niet nóg een protocol downloaden.

Gewoon een gesprek voeren.

Want creativiteit ontstaat zelden door méér spullen.

Meestal ontstaat ze juist door beperkingen.

Een gitaar.

Een piano.

Vier akkoorden.

En beginnen.

Prince had minder apparatuur dan menig hobbyist tegenwoordig.. En toch is het hem gelukt.

Dus mocht je me binnenkort tegenkomen terwijl ik liefdevol naar de nieuwste synthesizer sta te kijken...

Spreek me gerust aan.

"René..."

"...ga eens muziek maken."

Waarschijnlijk heb je gelijk.

Maar eerst nog heel even deze review afkijken...