Het gedrocht van de zomertijd

Afgelopen nacht had ik een droom.

Geen zweverig gedoe met pratende lama’s of vliegende tapijten—nee, gewoon pure horror: de wereld begon ineens sneller te draaien en bam… de tijd sprong een uur vooruit. Zonder overleg. Zonder waarschuwing. Zonder enige vorm van empathie.

In die droom zag ik het meteen misgaan. Niet met de wereldorde, niet met de economie—nee, met iets veel kwetsbaarders: het strak georganiseerde schema van onze puppy.

We hebben namelijk net zo’n pup die EINDELIJK in een ritme zit. Je kent het wel: vaste tijden voor slapen, eten, plassen, spelen… een soort mini-managementfunctie waar je geen salaris voor krijgt. Maar het liep in mijn droom compleet uit de hand.

Chaos. Anarchie. Plasjes op onvoorspelbare momenten. Poep op de vloer. Een pup die me aankeek alsof híj niet begreep waarom ík het allemaal niet meer op orde had.

En toen werd ik wakker.

En toen… bleek het dus geen droom te zijn.

Want daar stond ik. Om 6 uur. Op een zondag. Met een puppy die dacht: “Top! Nieuwe dag! Let’s go!” Terwijl mijn lichaam nog ergens diep in de zaterdagavond zat te herstellen van het bestaan.

Normaal gesproken is 7 uur al een compromis met mijn ziel. Maar 6 uur? Dat voelt als een persoonlijke aanval. En dan hebben we het nog niet eens over werkdagen waarop ik er om 6 uur uit moet.

Mijn lichaam reageert daar standaard op met: “Leuk geprobeerd, maar nee.”

De rest van de dag breng ik door in een soort halfbakken bewustzijn, ergens tussen koffie en existentiële twijfel.

En nu dus… 5 uur. Vijf. Uur.

Dat is geen tijd. Dat is een misverstand.

Het deed me terugdenken aan vroeger, toen de kinderen klein waren. Net als je denkt: “We hebben een ritme! We hebben controle! We zijn competente volwassenen!”—komt er weer zo’n tijdsverschuiving om alles liefdevol om zeep te helpen.

Alsof iemand op een knop drukt met: “Reset ouderlijke stabiliteit.”

Wat het extra wrang maakt: er is dus best wat bewijs dat de wintertijd eigenlijk beter past bij onze biologische klok.

Ons lijf is al geen fan van hoe we het leven hebben ingericht—vroeg opstaan, strak schema, alles op de minuut gepland—maar nee hoor, we doen er nog een schepje bovenop.

En die oude reden? Energie besparen? Blijkt dus ook niet echt te werken. Dus samengevat: we verstoren massaal ons slaapritme, ontregelen puppy’s, kinderen en volwassenen… voor een voordeel dat er niet echt is.

Sterk plan.

Ik weet nog dat ik jaren geleden opgelucht was toen ik hoorde dat dit onderwerp op de politieke agenda stond. “Dit komt goed,” dacht ik naïef. “Hier gaat iemand iets verstandigs mee doen.”

Fast forward naar nu: ik sta om 5 uur naast mijn bed met een pup die klaar is voor de dag, terwijl mijn ziel nog onder de dekens ligt.

Dus bij deze een dringende oproep:

Politiek… doe er wat aan.

Serieus.

Op welke partij moet ik stemmen om dit tijdsmonster definitief de nek om te draaien?

Tot die tijd lig ik morgenochtend weer tot 8 uur in bed. Niet omdat ik wil… maar omdat mijn puppy en de klok samen hebben besloten dat mijn leven nu zo werkt.