Sorry, I don't speak Amsterdam

Ik besloot een gezellig daytripje naar Amsterdam te maken. Even shoppen. Niets bijzonders. Dacht ik.

Ik stap een schoenenwinkel binnen.

"How are you?"

Pardon? (= ook Frans)

Dat is ook meteen zo'n gevaarlijke vraag. Wil je de korte versie of de lange?

Wil je echt weten dat ik een beroerde dag heb? Dat de kat vanochtend op mijn toetsenbord kotste? Dat ik onderweg drie fietsers, twee fatbikes en een elektrische step ternauwernood heb overleefd?

Of is dit gewoon de internationale variant van "goedemiddag"?

Ik houd het simpel.

"Goed hoor. Dank je.

Zeg, hebben jullie deze schoenen ook in maat 45? Het liefst in het zwart."

Hij kijkt me aan alsof ik zojuist Oudgrieks heb gesproken.

"Do you mean these sneakers?"

"Nee," zeg ik. "Ik bedoel schoenen."

Hij glimlacht beleefd.

"Okay... these sneakers?"

"Laat maar."

"Have a nice day!"

Nou... jij ook een prettige werkdag. Of zoals we vroeger zeiden: mazzel.

Amsterdam voelt soms alsof je per ongeluk in een buitenlandse luchthaven bent beland.

Je loopt een bakker binnen en krijgt een good morning. Je bestelt koffie en moet kiezen tussen small, medium of large. Een broodje kaas heet ineens een cheese sandwich. De kassabon is een receipt. En de aanbieding is een special deal.

Alleen de prijzen spreken nog vloeiend Nederlands.

Tijdens mijn studie psychologie was bijna alles Engelstalig.

Gevolg? Ik ken de prefrontal cortex, de amygdala, executive functioning en avoidance behaviour uit mijn hoofd.

Maar vraag me hoe ik dat allemaal netjes in het Nederlands uitleg...

Eh...

Frontale... voor... hersenschorsdinges?

Mijn cliënten spreken gewoon Nederlands. Gelukkig maar. Stel je voor dat ik tijdens een gesprek zeg: "Uw coping strategy is eigenlijk een vorm van experiential avoidance waardoor uw stress level een boost krijgt."

Dan kijkt mijn cliënt waarschijnlijk hetzelfde als die schoenenverkoper.

We lijken soms te denken dat Engels alles slimmer maakt.

Een vergadering heet een meeting.

Een probleem is een challenge.

Een mislukt plan noemen we een learning experience.

Een schoonmaker is facility manager.

Een stagiair is een junior professional.

En de koffiejuffrouw is inmiddels Chief Happiness Officer.

Klinkt indrukwekkend.

Maar de koffie smaakt nog steeds hetzelfde.

Op TikTok is iedereen cringe, random, based, low key, high key, slay, bro, literally en POV.

Op LinkedIn heeft niemand meer een baan. Iedereen is Business Developer, People Manager, Growth Consultant, Life Designer, Customer Success Specialist of Chief Vision Officer.

Vroeger was je gewoon vertegenwoordiger.

Dat was ook prima.

Ik snap het wel.

Engels is een wereldtaal.

Wetenschap is internationaal.

Muziek, films, internet... overal hoor je Engels.

Leenwoorden zijn bovendien van alle tijden. Ooit namen we woorden over uit het Frans, Duits en Latijn. Daar is niets mis mee.

Maar soms lijken we Nederlands te schamen.

Alsof "vergadering" minder professioneel klinkt dan meeting.

Alsof "terugkoppeling" slechter is dan feedback.

Alsof "samenwerken" minder waard is dan team up.

Dat is eigenlijk best bijzonder.

We spreken een mooie taal.

Waarom behandelen we haar alsof ze een verouderde softwareversie is?

Misschien ben ik gewoon old school.

Misschien ben ik gewoon becoming an old grumpy man.

Misschien moet ik gewoon embrace the change.

Maybe I'm overreacting.

It's all part of globalization.

We should move forward.

Don't be so negative.

Let's keep an open mind.

Anyway...

Ik ga binnenkort weer shoppen.

In Amsterdam.

Wish me luck!

En mocht een verkoper vragen: "How are you?"

Dan antwoord ik voortaan:

"Dat vertel ik je graag.

Maar alleen in het Nederlands."

Mzzl