Deze handen

Er woont een man in rimpels en herinnering,

zijn naam glijdt zacht door gangen van de tijd:

Meneer Pietersen-

een mens van zonlicht in de plooi van zijn gezicht,

waar lachen nog altijd de weg weet

langs het verdwalen.

De jaren liggen op zijn handen

als dunne, breekbare bladeren,

vertellen zonder woorden

van alles wat gedragen werd—

van liefhebben tot loslaten,

van bouwen tot afbreken,

van blijven,

tot moeten gaan.

Zijn tanden zijn verhalen die ontbreken,

zijn geheugen een huis met open ramen

waar de wind vrij spel heeft.

Soms waait een naam naar binnen,

soms een geur, een flard van vroeger—

en soms alleen de stilte

die harder klinkt dan wat ooit gezegd werd.

Hij verloor zijn vrouw,

niet in één keer, maar in echo’s,

in de leegte naast hem aan tafel,

in het ontbreken van een hand

die hem kende zonder woorden.

En ergens onderweg,

tussen vallen en opstaan,

tussen “het gaat nog wel” en “het gaat niet meer”,

werd zijn wereld kleiner gemaakt -

ingekaderd in vier bij drie meter

en een doos vol overgebleven leven.

Daar zit hij dan.

Tussen foto’s die niet meer praten,

stoelen die hun verhaal zijn vergeten,

en een klok die tikt

alsof tijd nog iets uitmaakt.

Maar vergis je niet -

want onder de stilte leeft een storm.

Hij kijkt in de spiegel

en ziet misschien niet alles meer,

maar hij voelt nog

waar hij voor staat.

Die handen -

ja, die handen -

hebben levens gedragen,

gezichten gestreeld,

tranen weggeveegd,

lichamen verzorgd

en uiteindelijk ook losgelaten.

Ze trillen nu soms,

zoeken houvast in het iets,

en dragen nog steeds

de kracht van toen.

In zijn ogen -

die kleine, breekbare vensters -

schuilt nog altijd die jongen

die nergens voor terugdeinsde,

die het leven beetpakte

alsof het nooit zou ontsnappen.

Sommigen zeggen:

“Wat heeft het nog voor zin?”

Maar zij kijken verkeerd.

Want zin zit niet in wat blijft hangen,

maar in wat geleefd is.

Niet in scherpte van denken,

maar in de diepte van bestaan.

Meneer Pietersen weet dat,

al zou hij het niet meer zo kunnen zeggen.

Hij is er nog

in elke glimlach die onverwacht verschijnt,

in elke blik die even landt,

in elke adem die zacht bevestigt:

ik ben er nog.

Tot het einde wil hij er zijn

voor wie hem ooit heeft vastgehouden -

zijn kinderen, zijn alles,

de laatste ankers in een zee

die steeds verder uitwaaiert.

Waardig leven

Waardig sterven,

zo lijkt hij te fluisteren zonder stem,

is niet het vasthouden aan controle,

maar het behouden van jezelf

wanneer alles je ontglipt.

Dus als je hem ziet—

die lieve oude man,

zoekend, scharrelend,

misschien verdwaald in een hoek van de kamer,

woorden brekend als dun ijs -

kijk dan nog eens.

Kijk beter.

Zie geen verlies,

geen diagnose,

geen einde.

Maar een leven

dat nog steeds ademt

onder de oppervlakte.

Geen medelijden -

maar erkenning.

Want van binnen,

diep van binnen,

waar geen ziekte kan komen -

leeft hij.