Guus Plins en de Vergeten Diersoorten van Het Verpleeghuis reservaat.

-Uit de veldnotities van stadsbioloog en vrijwillig pseudo-cliënt Guus Plins-

Nadat ik mij vrijwillig liet opnemen in een modern verpleeghuis — in de volksmond ook wel “zorgecosysteem met touchscreen-deuren” genoemd — besloot ik de aanwezige menssoorten systematisch te observeren.

Zoals een mystery shopper in de supermarkt kijkt of de caissière glimlacht bij de paprika’s, zo keek ik hier naar de wonderlijke fauna van de zorgsavanne.

Hierbij mijn voorlopige classificatie.

De Verpleegkundige

Diersoort: De Honingdas

Een uiterst efficiënte diersoort. Aardig. Adequaat. Alert. Kan tegelijkertijd een boterham smeren, een wond verzorgen, een telefoon beantwoorden én jou streng aankijken omdat je alweer zonder rollator naar het toilet wilde sprinten.

De Honingdas van de zorg kent geen angst. Niet voor agressie. Niet voor familieleden. Niet voor managers met verbetertrajecten.

Wel opvallend: deze soort is vaak harder voor zichzelf dan voor de cliënt.

Slaapt weinig. Werkt teveel. Zegt dingen als: “Geeft niks hoor.”

Terwijl het overduidelijk wél iets geeft.

Wanneer je onzin verkoopt, ruikt deze soort dat onmiddellijk.

Binnen drie seconden volgt een vernietigende blik die biologisch gezien verwant is aan het “nu-is-het-klaar-gezicht” van een middelbare schoolconciërge.

De Psycholoog / Gedragsdeskundige

Diersoort: De Alpacafilosoof

Een intrigerende soort.

Vroeger herkenbaar aan sandalen, baard, pijp en geitenwollen sokken.

Tegenwoordig vermomt deze diersoort zich als “hip en dynamisch”. Draagt sneakers van precies €247 die eruitzien alsof ze uit een kringloopcontainer zijn gevist.

Communicatie bestaat grotendeels uit:

“Hmm…”

“Interessant…”

'Hoe heeft u dat voor elkaar gekregen?'

“Wat betekent dat voor u?”

“Ik hoor wat u zegt.”

Na twintig minuten gesprek weet niemand meer waar het over ging, maar iedereen voelt zich opvallend serieus genomen.

De blik van deze diersoort blijft fascinerend. Kijkt hij diep door je ziel heen? Of denkt hij ondertussen aan havermelk en een boodschappenlijstje?

-Wetenschappelijk nog onduidelijk.

De Orthopedagoog

Diersoort: De Labradoodle

Nauw verwant aan de psycholoog, maar vriendelijker behaard aan de binnenkant.

Wil officieel géén psycholoog zijn.

Maar ook weer nét wel.

Deze soort is inhoudelijk betrokken, emotioneel toegankelijk en heeft een biologisch onvermogen om gesprekken kort te houden.

Waar de psycholoog soms abstract boven het moeras zweeft, springt de Orthopedagoog er enthousiast middenin met een notitieblok en empathie.

Grenzen zijn aanwezig, maar meer als suggestie.

De Verpleegkundig Specialist

Diersoort: De Bordercollie met stethoscoop

Een extreem hardwerkende soort die voortdurend heen en weer rent tussen medische inhoud, protocollen, verantwoordelijkheid en het verlangen serieus genomen te worden.

Slim. Snel. Actiegericht.

Kan waarschijnlijk een ECG interpreteren terwijl ze yoghurt eet en drie telefoons opneemt.

De Bordercollie van de zorg wil graag méér. Méér verantwoordelijkheid. Méér bevoegdheid. Méér erkenning.

Mag alleen nét niet alles voorschrijven.

Dit leidt tot een permanente staat van professioneel overpresteren.

De Specialist Ouderengeneeskunde

Diersoort: De Sneeuwuil

Zelden zichtbaar in het wild.

Men vermoedt dat deze soort zich voornamelijk ophoudt in overlegkamers, dossiersystemen en mysterieuze gangen waar gewone stervelingen niet mogen komen.

Van alle medische markten thuis.

Kan ingewikkelde diagnoses stellen, medische puzzels oplossen en tegelijk uitleggen waarom oma ineens denkt dat de plant haar broer is.

Toch minder status dan de ziekenhuisarts. Waarom?

Omdat onze samenleving rimpels minder sexy vindt dan kapotte knieën met skischoenen.

De Sneeuwuil straalt rust uit.

En lichte vermoeidheid.

De Logopedist

Diersoort: De Papegaai met universitaire opleiding

Praat. Veel.

Maar opvallend inhoudelijk.

Een fascinerende tussensoort tussen taalwetenschapper, detective en mondmotoriek-monteur.

Begrijpt als enige wat meneer Van Dijk bedoelt wanneer hij zegt:

“Brrfla snoek deur koffie.”

En vertaalt dit feilloos naar:

“Hij wil graag zijn leesbril.”

Pure magie.

De Ergotherapeut

Diersoort: De Bever

Niemand weet precies wat deze soort doet. Totdat je ineens comfortabel kunt douchen, zelfstandig kunt eten en niet meer achterover van het toilet lazert.

De Bever observeert stilletjes het leefgebied en verschijnt vervolgens terug met:

een aangepaste stoel,

een beugel, een plankje,

een constructie met klittenband,

of een hulpmiddel dat eruitziet alsof het door NASA is afgekeurd.

Onzichtbaar essentieel.

De Fysiotherapeut

Diersoort: De Duitse Herder

Gelooft heilig in beweging.

Als jij nog ademt, kun jij oefenen.

Denkt praktisch. Rechtlijnig.

Soms zó praktisch dat de nuance onderweg uit de rollator valt.

Heeft daarnaast een natuurlijke neiging om ook werk van anderen over te nemen.

“Dat pakken wij ook wel even mee.”

Voor je het weet adviseert de fysiotherapeut over loophulpmiddelen, zithouding, transfers, motivatie, spierkracht, wereldvrede en waarschijnlijk de bandenspanning van je auto.

De Activiteitenbegeleider

Diersoort: De Gouden Retriever

Eeuwig enthousiast.

Noemt bingo tegenwoordig:

“Cognitief stimulerende groepsinteractie.” En bloemschikken:

“Zintuiglijke dagbeleving.”

Kan met glitter, muziek en een schaal bitterballen binnen zeven minuten een depressieve huiskamer veranderen in een dorpsfeest.

Stuurt bovendien vrijwilligers aan met de energie van een festivalorganisator op cafeïne.

De Manager

Diersoort: De Pauw-Octopus

Een ingewikkelde hybride soort.

Wil tegenwoordig meer zichtbaar zijn op de werkvloer.

Maar ook coachend op afstand.

Wil hiërarchie. Maar noemt het zelfsturing.

Komt vaak binnen met termen als:

eigenaarschap, verbinding, transitie, innovatie en “de stip op de horizon”.

Maar ondertussen weet niemand meer wie eigenlijk beslist.

De Pauw-Octopus verschijnt op álle overleggen, steekt meerdere armen tegelijk in projecten en produceert indrukwekkende PowerPoints met cirkels, pijlen en kleurverlopen.

Voedsel bestaat voornamelijk uit:

beleidsstukken, heisessies,

en complimenten op LinkedIn.

Slotobservatie van Guus Plins

Het verpleeghuis blijkt geen instelling, maar een biologisch reservaat vol territoriumdrift, rituelen, groepsgedrag en wonderlijke baltsdansen rond koffiemachines.

Maar tussen alle vergaderingen, methodieken, protocollen en professionele paringsroepen gebeurt óók iets ontroerends:

Mensen proberen - vaak doodmoe, stuntelend en veel te druk - andere mensen overeind te houden. En die mensen zijn daar doorgaans zeer tevreden over!