Ik ben hier

Mevrouw Jansen

Ze loopt door gangen die fluisteren van vroeger,

stappen zacht als vallende gedachten,

en kijkt-

met ogen vol verwondering-

naar een huis dat zich heeft omgekleed

zonder haar toestemming.

“Dit ken ik,” zegt haar blik,

“dit was van mij… toch?”

De dingen knikken zwijgend terug,

maar geven geen antwoord

dat blijft hangen.

Gezichten schuiven langs haar heen -

oude, breekbare spiegels

waarin ze iets herkent

en tegelijk niet wil zien.

“Stumperts,” denkt ze soms,

met een vleugje mededogen

en een restje kracht.

“Waarom helpt niemand hen?”

En voor even

recht haar rug zich nog,

neemt ze de rol weer op

die haar leven heeft gedragen:

de hoeder van orde,

de brenger van rust,

de vrouw die wist

hoe alles moest lopen.

Want zorgen zat nooit in haar handen-

het zat in haar wezen,

in elke vezel die zei:

ik vang wel op wat dreigt te vallen.

Maar ergens tussen toen en nu

is de richting zoekgeraakt.

“Waar zijn mijn kinderen?”

zweeft door haar gedachten

als een brief zonder adres.

“Je was hier toch net, mama?”

De tijd vouwt zich dubbel,

legt heden en verleden

over elkaar heen

tot niets nog precies past.

Haar vader werkt,

haar zusjes wachten,

de pannen staan al klaar -

de geur van soep

hangt ergens in haar geheugen,

maar haar keuken

blijft onvindbaar.

En dan-

plots een schaduw van verzet:

“Wat moeten ze toch van me?”

De stemmen om haar heen

klinken jong, te jong,

alsof het leven hen nog niet heeft getest.

“Laat me,” wil ze zeggen,

“ik weet heus wel hoe het moet.”

Want ze heeft geleefd -

niet voorzichtig,

maar vol.

Ze was moeder,

bouwer van dagen,

drager van zorgen

die niemand ooit zag.

Een vrouw met eelt op haar ziel

van het geven, geven, geven -

zonder ooit een rekening te sturen.

En nu,

nu de wereld haar handen loslaat,

blijft één vraag hangen

als een zachte pijn:

Wie vangt mij?

Niet met protocollen

of goedbedoelde woorden,

maar met iets dat lijkt op vroeger

-

een arm,

een blik,

een stil begrijpen

zonder uitleg.

Want diep vanbinnen -

onder lagen van verwarring,

onder het schuiven van tijd -

staat ze nog steeds recht.

Een vrouw

die levens heeft gedragen,

die lichamen heeft gewassen

bij het begin

en bij het einde.

Die wist wat het was

om te blijven

wanneer anderen al gingen.

Ze is er nog.

Niet altijd vindbaar,

niet altijd benoembaar,

maar voelbaar-

in flarden,

in plotselinge helderheid,

in een ogenblik dat zegt:

dit ben ik.

Dus als je haar ziet -

dwalen tussen momenten,

zoeken naar wat net nog zeker was -

kijk dan niet weg.

Buig niet over haar heen

met antwoorden die ze niet vroeg.

Maak haar niet kleiner

dan het leven dat ze droeg.

Ga naast haar staan.

Niet erboven,

niet ertegenin -

maar ernaast,

waar menselijkheid woont.

Geen medelijden -

maar respect.

Geen invulling -

maar afstemming.

En als ze even verdwijnt

uit het hier en nu,

blijf dan nog heel even -

want ergens,

achter de mist van het moment,

staat ze nog steeds

te wachten

om gezien te worden.