Leren

Tussen wat ik zie en wat ik wil zijn

Ik probeer niet bitter te worden—

al druipt het nieuws

als koude regen langs mijn dagen.

Beelden van vuur,

van grond die niet meer toebehoort

aan wie erop leeft,

maar aan wie haar neemt.

Landjepik in een modern jasje,

bommen die geen vragen stellen,

alleen antwoorden afdwingen

in puin en stilte.

En ik vraag me af -

niet hardop, maar ergens dieper:

hebben we dan niets geleerd?

De geschiedenis ligt open

als een boek dat niemand meer leest,

pagina’s vol waarschuwingen

die we blijven herhalen

alsof ze lessen zijn

die alleen voor anderen golden.

Want zolang de mens bestaat,

blijven we zoeken—

naar meer,

naar groter,

naar macht die ons optilt

boven de ander,

alsof dat ons redt

van wat we zelf geworden zijn.

En altijd weer

staan daar de hoge heren,

verheven boven de modder

die zij zelf hebben omgewoeld.

Hun woorden glad,

hun handen schoon,

hun beslissingen zwaar

op schouders die ze nooit zullen voelen.

Ik wil wel bijdragen—

begrijp me goed.

Ik werk,

ik draag af,

ik geloof in iets dat groter is dan ik,

in veiligheid

die we samen bewaken,

in vrijheid

die we samen dragen.

Maar wanneer zijn die twee

zo verstrengeld geraakt

dat de één niet meer kan bestaan

zonder de dreiging van de ander?

Mijn stem -

ooit zo licht,

zo hoopvol in een hokje geplaatst-

lijkt nu een echo

in een ruimte

waar beslissingen al genomen waren.

Alsof ik, zonder het te willen,

heb ingestemd

met het geluid van drones

die de lucht doorklieven

als metalen vogels

zonder hartslag.

Speelgoed, noemen ze het soms.

Maar er speelt niets

wanneer de grond beeft

onder iemands laatste adem.

Ik kijk,

of keek—

tot mijn ogen moe werden

van het dragen van zoveel afstandelijk leed.

Dus sloot ik ze,

niet uit onverschilligheid,

maar uit zelfbehoud.

Geen oogkleppen van ontkenning,

maar een poging

om niet te verharden.

Want bitterheid sluipt

als je haar niet in de gaten houdt,

nestelt zich in je woorden,

in je stilte,

in hoe je kijkt naar morgen.

En dat wil ik niet.

Ik wil niet verzuren

in een wereld die al zo scherp smaakt.

Ik wil niet verbitteren

tot ik vergeet

waar zachtheid nog bestaat.

Dus keer ik terug -

niet weg van de wereld,

maar dichter naar binnen.

Naar het nu.

Naar kleine daden

die geen kranten halen,

maar wel iets dragen.

Een hand,

een blik,

een keuze om mens te blijven

wanneer alles roept

om harder te worden.

Misschien is dat geen antwoord

op bommen en macht,

geen oplossing

voor wat zo groot voelt.

Maar misschien -

is het wel het begin

van iets wat we ooit

weer samen zouden kunnen noemen:

leren.