Moedig aan en bekrachtig..

De therapeutische pompon

Misschien moeten opleidingen een nieuw vak toevoegen: Cheerleading 1 voor zorgprofessionals.

Praktijkles:

• enthousiast wijzen op wat werkt,

• gedrag bekrachtigen,

• kleine successen vieren alsof iemand olympisch goud won,

• herkennen van kracht voordat de cliënt hem zelf ziet.

Niet nep-positief. Niet toxisch vrolijk. Dus niet: “Nou, je hebt een burn-out, maar kijk eens gezellig naar de wolken!” Nee. Echt kijken naar wat iemand al doet om te overleven, vol te houden, betekenis te houden.

Want cliënten zijn vaak al jarenlang expert in wat er niet goed gaat. Ze hebben geen extra commentator nodig die nog eens samenvat waarom het ellendig is.

Ze hebben iemand nodig die helpt ontdekken:

• waar beweging zit,

• waar leven zit,

• waar invloed zit,

• waar hoop zit.

Een goede zorgverlener zegt soms eigenlijk: “KIJK DAN. Je doet het al.”

Geef de bloemen water

Als je alleen aandacht geeft aan klachten, worden klachten het hoofdpersonage.

Maar als je aandacht geeft aan kracht, moed, pogingen, humor, liefde, volhouden, herstelmomenten en helpend gedrag… dan groeit er iets anders.

Niet omdat problemen genegeerd worden. Maar omdat mensen méér zijn dan hun problemen.

Een depressie is niet iemands identiteit. Een diagnose is geen complete persoonlijkheid. Een cliënt is geen wandelende verzameling symptomen met een afsprakenkaart.

Dus misschien is de belangrijkste vraag in de zorg niet: “Wat is er mis met u?”

Maar: “Wat helpt u al?” “Waar wilt u naartoe?” “Wat werkt, al is het maar een beetje?” “Wanneer lukt het nét iets beter?” “Wat verdient méér aandacht?”

Of korter gezegd:

Geef de bloemen water, niet het onkruid. En natuurlijk: alles wat je aandacht geeft ...