Rakker, de druif en de 10 rotondes des doods

Wij zijn thuis altijd kattenmensen geweest.

Katten zijn de filosofen onder de huisdieren. Zelfstandig. Waardig. Licht arrogant. Ze kijken je aan alsof jij toevallig de huur betaalt van hún huis.

En katten zijn slim. Echt slim.

Een kat krijgt een piepklein pilletje verstopt in een kilo biefstuk en denkt: “Leuk geprobeerd, Hans Kazàn.”

Vervolgens eten ze keurig het vlees op en laten dat pilletje pontificaal op de grond liggen. Droog. Ongeschonden. Inclusief oordeel.

En toen… 'kregen' wij een hond.

Na maandenlange puppy-ogen, emotionele chantage en onderhandelingen van de kinderen (“We beloven écht alles zelf te doen!” - de grootste leugen sinds “Ik lees eerst de voorwaarden”) kwam daar Rakker. Een Golden Retriever.

Een wandelende knuffel met het beoordelingsvermogen van een stofzuiger.

Want waar katten denken: “Is dit veilig? Is dit verantwoord? Is dit biologisch verantwoord gevangen?” Denkt een Golden Retriever: “KAN HET IN MIJN MOND?!” Sokken? Hap.

Lego? Hap. Modder? Delicatesse.

Een overleden blaadje uit november 2023? Michelinster.

En toen gebeurde het.

Een druif.

Een lullig klein druifje op de grond alsof het rechtstreeks uit een reclamefolder van Albert Heijn kwam rollen.

Hap. Slobber. Weg.

En toen zei één van de kinderen die zin waar iedere ouder spontaan hartkloppingen van krijgt:

“Papa… Google zegt dat druiven dodelijk zijn voor honden.”

Nou. Nooit Googelen als je paniek hebt.

Google kent namelijk maar twee medische uitkomsten:

“Valt mee.” en

“Hij heeft nog acht minuten.”

Binnen drie seconden zaten we op forums waar mensen schreven: “Mijn hond rook ooit een rozijn en moest direct aan de nierdialyse.”

Andere websites meldden geruststellend: “Eén druif kan fataal zijn. Maar soms ook niet. Succes verder.”

Dankjewel internet.

Dus daar zaten we.

Zaterdagavond.

Dierenarts dicht.

Spoedlijn paraat.

Portemonnee alvast aan het huilen.

Alle adviezen waren hetzelfde: “Binnen twee uur laten braken.”

Prima plan natuurlijk. Alleen betekent dat: spoedconsult; veel geld; schuldgevoel; én een dierenarts wakker bellen omdat jouw hond denkt dat hij een GFT-bak is.

En toen kregen wij een briljant idee. Rakker is wagenziek.

Dus technisch gezien… hadden wij al een mobiel braakmiddel.

Vijf minuten later zaten we in de auto alsof we deelnamen aan The Fast & The Furriest.

Rondjes over rotondes.

Hard remmen.

Bochtjes.

Nog een rotonde.

Nog eentje.

En ja hoor.

BLÈÈÈRGH.

Alles eruit.

Wij (lees: mijn vriendin) thuis als forensische onderzoekers dat braaksel analyseren alsof we in CSI: Dierenkliniek zaten.

En daar lag hij.

De druif.

Heel.

Ongekauwd.

Want gelukkig slikken Golden Retrievers voedsel door alsof ze bang zijn dat iemand het van ze afpakt tijdens een zombie-apocalyps.

Rakker blij en inmiddels bijgekomen (ik zie nu al op.tegen de lange reis met hem in de zomervakantie).

Wij opgelucht.

De auto… minder enthousiast.

Maar ergens zit hier ook een serieuze boodschap in.

In de zorg, hulpverlening en begeleiding doen we soms alsof alles uitsluitend draait om protocollen, richtlijnen en standaardroutes. Alsof deskundigheid alleen bestaat uit weten wat het boek zegt.

En begrijp me niet verkeerd: kennis is cruciaal.

Je moet weten dát druiven gevaarlijk kunnen zijn.

Je moet het waarom begrijpen.

Maar daarna begint iets anders: het creatieve denken over het hoe.

Want echte oplossingen ontstaan vaak precies dáár waar kennis en creativiteit elkaar ontmoeten: “Wat zou hier kunnen werken?”

Soms begint innovatie dus gewoon met een misselijke hond en tien rondjes over een rotonde.

Rakker leeft overigens nog steeds. Volledig gezond.

Met het goede voornemen hem nog alleen maar zijn eigen voedsel aan te bieden - en de druif in de tuin voor de zekerheid te verwijderen!