Voor Marry

Vandaag is het weer zover.

De verjaardag van Marry..

"Gefeliciteerd," zegt mijn vriendin.

Maar feestelijk voelt het niet.

Vandaag zou ze tachtig jaar zijn geworden. Al twee jaar leef ik met haar gemis. Met een leegte die soms onverwacht opduikt.

Maar ook met een schat aan warme herinneringen.

Nu beide ouders er niet meer zijn, voelt die leegte soms extra koud. Alsof er een huis is verdwenen waar je altijd naar terug kon.

We eten Chinees.

En ineens komt dat binnen. Natuurlijk komt dat binnen.

Vroeger aten we altijd Chinees bij mijn ouders. Gewoon, aan tafel. Niets bijzonders.

Tot het verleden tijd wordt. Dan blijken juist die gewone momenten van onschatbare waarde.

Mijn gedachten dwalen af naar haar laatste jaren. Jaren die ik haar liever had bespaard. Jaren van zorgen. Van dag en nacht klaarstaan. Van telefoontjes uit het verpleeghuis. Van steeds weer iets nieuws dat geregeld moest worden.

Mijn moeder zei vroeger vaak: "Als ik ooit oud en dement word, moet je me maar wegbrengen en een spuitje geven."

Zo sprak ze over ouder worden. Alsof het haar nooit zou overkomen.

Zelf dacht ze dat ze de zeventig niet eens zou halen. Toch werd ze achtenzeventig.

In haar laatste dagen gebeurde er iets moois. Na haar gebroken heup stelde de arts een zenuwblokkade voor. Daardoor kon de zware pijnmedicatie worden afgebouwd. De pijn werd minder en haar geest werd helderder.

Een klein wondertje, op het juiste moment. Alsof ze nog één keer zichzelf mocht zijn voordat ze vertrok.

Mijn broer en ik bleven weer slapen. We kenden de drill inmiddels. Bij onze vader hadden we bijna twee weken gewaakt.

Deze keer ging het sneller. Gelukkig maar. Vorig jaar met pa lag nog net te vers in het geheugen.

Na één nacht veranderde alles.

Haar ogen gingen open en bleven open. Twee dagen lang. Maar achter die ogen leek niemand meer thuis. Alsof ze al onderweg was. Alsof haar laatste reis al was begonnen.

Mijn broer en ik zaten naast haar.

We hielden haar vast.

"Ga maar," zeiden we.

"Het is goed zo."

"Ga maar naar papa."

En toen kwam dat laatste zuchtje.

Zo klein.

En toch zo groot.

En toen was ze weg.

Voor altijd.

We missen je.