Welkom in Zorgland waar uw depressie een verdienmodel is!

Welkom in Zorgland ™waar uw depressie een verdienmodel is

"

Nog nooit investeerde een bedrijf zóveel om de problemen van ouderen, cliënten en zorgverleners op te lossen."

Dat klinkt natuurlihk geweldig, bijna ontroerend. Je verwacht dqn spontaan dat een investeringsfonds op zondagmiddag vrijwillig de rollator van mevrouw De Vries komt poetsen en een kopje thee drinkt met een eenzame meneer Jansen.

Maar 'Private equity' is niet verliefd op de zorg, maar op rendement.

Private equity betekent niets anders dan privévermogen. Het woord wordt ook gebruikt voor investeerders die buiten de aandelenbeurs om bedrijven financieren.

Dat is ook helemaal niet vreemd. Een investeerder doet precies waarvoor hij is opgericht: geld verdienen. Een bakker bakt brood, een loodgieter repareert lekkages en een investeringsmaatschappij zoekt winst. Daar is op zichzelf niets mis mee.

De vraag is alleen...Moet onze gezondheidszorg wel een verdienmodel zijn?

De afgelopen jaren zijn miljarden euro's aan zorgorganisaties opgekocht. Huisartsenpraktijken. GGZ-instellingen.TandartsketensFysiotherapiepraktijken. Ouderenzorg. Steeds vaker verdwijnen ze ongemerkt achter de gevel van internationale investeringsfondsen.

De naam blijft hetzelfde.

De receptioniste glimlacht nog net zo vriendelijk. Alleen ergens op de Kaaimaneilanden of in Luxemburg is er ineens iemand héél blij met uw knieoperatie.

De krenten uit de zorgpap

Investeerders zijn slimme mensen. Ze beginnen natuurlijk niet met ingewikkelde (lees dure) patiënten.

Nee. Ze beginnen met de mensen die relatief weinig kosten en netjes binnen een behandelprotocol passen.

Lichte psychische klachten?

Prima. Online behandeling.

Tien gesprekken.Volgende!

Ondertussen blijven mensen met ernstige psychiatrische problemen maanden of zelfs jaren op een wachtlijst staan.

Dat heet tegenwoordig efficiënt ondernemen. Vroeger noemden we het gewoon: de krenten uit de pap halen.

Zorg of vastgoed?

Ook de ouderenzorg blijkt ineens verrassend interessant.Niet vanwege het welzijn van de oudere medemens, maar omdat ouderen ergens moeten wonen.

Want wonen ... levert huur op. Veel huur. Heel veel huur zelfs. Noem het vooral geen verzorgingshuis.

Dat klinkt namelijk ouderwets en daar moesten we vanaf.

Maak er liever een "woonlandschap", "zorgsuite" of "lifestyle residence" van. Dat kost meteen duizend euro extra per maand.

Officieel woont iemand zelfstandig. Praktisch krijgt hij zorg. Juridisch mag er dus winst worden gemaakt.

Gefeliciteerd. Je hebt zojuist een wet gevonden waar een Excel-sheet verliefd op wordt!

De wachtkamer van Wall Street

Ondertussen verandert de zorg langzaam van karakter.

Waar vroeger de vraag was:

"Wat heeft deze patiënt nodig?"

wordt steeds vaker gedacht:

"Welke behandeling levert voldoende op?"

Dat gebeurt niet omdat zorgverleners slechte mensen zijn.Integendeel. Vrijwel iedere arts, psycholoog, verpleegkundige of fysiotherapeut begon ooit met dezelfde droom: mensen helpen.

Maar systemen veranderen gedrag. En om een systeem heen willen werken wordt ontmoedigd.

Wanneer groei, omzet, productie en aandeelhoudersvergaderingen belangrijk worden, verandert ook de taal.

Cliënten worden klanten.

Behandelingen worden productie. De wachtlijst wordt marktpotentieel. Alsof een paniekaanval zich iets aantrekt van kwartaalcijfers.

De 'patiënt' als businessmodel

Het wrange is dat wij dit allemaal betalen.

Met ons belastinggeld.

Met verplichte zorgpremies.

Met eigen bijdragen.

Publiek geld stroomt vervolgens via allerlei slimme constructies richting aandeelhouders, vastgoedfondsen en investeerders.

En ondertussen horen zorgverleners dat er "geen geld" is voor extra personeel.Dat er "efficiënter gewerkt" moet worden. Dat de administratieve lasten nu eenmaal horen bij moderne zorg.

Blijkbaar is er altijd geld voor een overname van honderden miljoenen. Maar zelden voor een extra verpleegkundige op de afdeling.

Natuurlijk kan commerciële zorg soms vernieuwen. Digitalisering kan helpen. Organisaties mogen best gezond financieel draaien.

Niemand wil (terug naar de tijd van?) eindeloze bureaucratie.

Maar gezondheid is geen smartphone-abonnement en een depressie is geen groeimarkt.

Dementie is geen vastgoedkans.

En een huisartspraktijk is geen verzameling aandelen.

De vraag is daarom niet óf bedrijven winst mogen maken.

De vraag is hoeveel winst we acceptabel vinden op ziekte, kwetsbaarheid en afhankelijkheid.

Want op het moment dat rendement belangrijker wordt dan de mens...

...is de zorg misschien nog wel gezond op papier.