"Vandaag gaan we allemaal vogelhuisjes schilderen." Waarom? "Nou... omdat het dinsdag is." Soms vraag ik me af of we in de zorg ongemerkt een soort tweede basisschool hebben gebouwd. Om 10.00 uur koffiedrinken. Om 10.30 uur bewegen op muziek. Om 11.00 uur creatief bezig zijn. En om 11.45 uur bespreken wat we zojuist hebben gedaan. Prima activiteiten. Niets mis mee. Dan komt vanzelf de vraag bovendrijven: wie wordt hier eigenlijk blij van? Veel cliënten die beschermd wonen, op

"... ik zou zo graag weer de oude willen zijn." Als psycholoog hoor ik die wens regelmatig van ouderen. En eerlijk gezegd snap ik hem wel. Het lichaam piept en kraakt vaker dan een oude houten vloer. De gebruiksaanwijzing van medicijnen is inmiddels dikker dan een gemiddelde roman. En opstaan uit een stoel gaat soms gepaard met geluiden waarvan je niet wist dat een mens ze kon maken. Maar toch stel ik dan vaak een lastige vraag: Welke oude bedoelen we eigenlijk? De oude van t

De bezitters van het spel zetten zelf de pionnen neer Ken je dat? Je zit met vrienden aan tafel voor een gezellig potje Catan. Iedereen krijgt een eerlijke startpositie. Tenminste... dat denk je. Tot één speler ineens niet alleen de grondstoffen bezit, maar ook: de bank, de dobbelstenen, de spelregels, de havens, én de handleiding. En vervolgens zegt: "Kijk eens hoe mooi de vrije markt werkt." Welkom in de echte wereld. Het grootste Catan-bord ooit In de vorige delen zagen w

De overheid als dealer van hoop Vandaag sprak ik weer iemand die vastzat. Niet letterlijk. Hoewel dat soms bijna makkelijker zou zijn. Vast in schulden. Vast in leugens. Vast in schaamte. Vast in de gedachte dat die ene grote klapper alles zou oplossen. Een gokverslaving. Ik zie ze regelmatig in mijn werk. Jong, oud, arm, rijk, hoogopgeleid, praktisch opgeleid. Gokverslaving discrimineert niet. Het maakt geen onderscheid tussen een student, een ondernemer of een gepensioneerd

"Welkom in stadion De Leefwereld. Vandaag staat een beladen wedstrijd op het programma: Cliënt FC tegen Therapeut United." Het is een wedstrijd die dagelijks duizenden keren wordt gespeeld. Zonder scheidsrechter. Zonder VAR. En meestal zonder dat iemand precies weet wat de spelregels zijn. Veel hulpverleners denken dat ze coach zijn van het team van de cliënt. Maar zo werkt het helaas niet. Je bent geen trainer van de tegenpartij. Je bent op bezoek. En dat maakt het een uitwe

Van de week was het weer zover. Mijn Samsung vond dat ik toe was aan een verplichte AI-update. Want blijkbaar kan mijn telefoon tegenwoordig niet alleen bellen, appen en foto's maken, maar ook artikelen samenvatten, teksten schrijven, foto's bewerken, mijn gedachten voorspellen en waarschijnlijk binnenkort mijn boodschappen doen terwijl ik slaap. En ik dacht nog zo naïef dat ik een telefoon had gekocht. Overal wordt tegenwoordig een AI-sausje overheen gegoten. Alsof kunstmati

Vandaag is het weer zover. De verjaardag van Marry.. "Gefeliciteerd," zegt mijn vriendin. Maar feestelijk voelt het niet. Vandaag zou ze tachtig jaar zijn geworden. Al twee jaar leef ik met haar gemis. Met een leegte die soms onverwacht opduikt. Maar ook met een schat aan warme herinneringen. Nu beide ouders er niet meer zijn, voelt die leegte soms extra koud. Alsof er een huis is verdwenen waar je altijd naar terug kon. We eten Chinees. En ineens komt dat binnen. Natuurlijk

Je hebt de hoopvraag gesteld. Misschien zelfs de wondervraag. En jawel: de cliënt vertelt hoe een goede dag eruitziet. Wat belangrijk voor hem is. Waar hij meer van zou willen. Mooi. Maar dan komt vaak de vraag: "En nu?" Want een wonder ontdekken is leuk, maar daar houdt het gesprek natuurlijk niet op. Sterker nog: nu begint het pas! Pak je vergrootglas erbij De volgende stap is verrassend simpel: Ga op zoek naar de mini-wondertjes! Dat zijn die kleine momenten waarop het lev

Stel je voor. Je hebt een chronische psychiatrische kwetsbaarheid. Niet iets wat na acht sessies mindfulness, een complimentenkaart en een positieve podcast ineens verdwijnt. Nee. Als een ziekte waar je geen grip op hebt. Als een kwetsbaarheid in je leven die soms jarenlang stabiel is. En soms ineens ontspoort. Als een ziekte waar je geen grip op hebt. Door verlies. Een scheiding. Eenzaamheid. Financiële problemen. Een overlijden. Een lichamelijke ziekte. Of simpelweg doordat

Na het grote succes van het vorige beleidsidee – "er zijn te weinig GZ-psychologen, dus laten we er minder opleiden" – presenteert Den Haag met gepaste trots een nieuw hoofdstuk uit de serie Hoe lossen we personeelstekorten vooral niet op? Deze keer in de hoofdrol: de orthopedagoog-generalist. Een professional die werkt in de jeugdzorg, gehandicaptenzorg, ouderenzorg, GGZ, het onderwijs en eigenlijk overal waar mensen met complexe gedrags- en ontwikkelingsvragen ondersteuning

Soms lees je een beleidsbesluit waarvan je denkt: dit moet satire zijn. Zo'n bericht dat normaal gesproken op 1 april verschijnt, ergens tussen een voorstel om de brandweer minder brandweerlieden te geven omdat er zoveel branden zijn, en een plan om dijken te verlagen vanwege de stijgende zeespiegel. Maar nee. Het is serieus. Terwijl Nederland kampt met oplopende wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg, een groeiende vraag naar psychologische hulp, toenemende complexit

"Vandaag ga ik ervaren hoe het is om dementie te hebben." Dat klinkt indrukwekkend. Bijna alsof je een dagje astronaut wordt. Of chirurg. Of een alpaca in de Andes. In steeds meer zorgorganisaties zetten medewerkers een VR-bril op hun hoofd om te ervaren hoe het is om dementie te hebben. Via een virtual reality-film kruip je in het hoofd van iemand met dementie. Je probeert koffie te zetten, raakt verdwaald in je eigen gedachten en ervaart hoe anderen op je reageren. Ondertus

"Laat de auto eens staan." Het klinkt vriendelijk. Bijna uitnodigend. Alsof iemand je een kopje thee aanbiedt terwijl je huis onder water loopt. Want ja, er is een oliecrisis. Ja, brandstof is duur. Ja, we moeten zorgvuldig omgaan met het milieu. Daar zijn de meeste Nederlanders het waarschijnlijk best over eens. Maar dan komt de vraag die niemand in Den Haag lijkt te willen beantwoorden: Waarom betalen Nederlanders nog steeds de hoofdprijs aan accijnzen en btw op brandstof,

Soms denk ik dat we in Nederland een bijzondere hobby hebben ontwikkeld. We bouwen een ingewikkeld systeem, laten duizenden professionals keihard werken, stoppen er honderden miljoenen euro's in en kijken vervolgens verbaasd op als de resultaten niet overeenkomen met de PowerPoint-presentatie waarmee het ooit begon. Neem de POH-GGZ. Volgens nieuw onderzoek draagt de praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg niet bij aan de doelen waarvoor deze ooit werd bedacht. De wac

Waarom de trein geen straf maar een beloning moet zijn Weet je het nog? De coronatijd. Geen files. Geen eindeloze stroom leasebakken op de A4. Geen vliegtuigstrepen die als witte snelwegen door de lucht liepen. De stilte was bijna ongemakkelijk. Vogels leken ineens luidruchtiger dan politici. Even leek het alsof we collectief ontdekten dat de wereld ook zonder permanente verplaatsingsdrift bleef draaien. Toen kwam de term: vliegschaamte. Een vluchtig maar collectief besef ove

Mijn ouders hadden vroeger geen auto. Niet omdat ze arm waren of omdat ze tegen techniek waren. Maar omdat ze uit een generatie kwamen die nog wist dat je benen gratis waren en een fiets nauwelijks onderhoud nodig had. Hardwerkende mensen, links georiënteerd, milieubewust - voordat dat een marketingterm werd. Pas toen de mobiliteit echt afnam, kwam er tenslotte een klein autootje. Geen SUV ter grootte van een rijtjeshuis. Gewoon een bescheiden koekblikje op vier wielen. Mijn

Ik moet bekennen: sommige nieuwsberichten bezorgen me een gevoel van verbazing. En tegelijkertijd ook weer helemaal niet. Tijdens mijn studententijd werkte ik in een herenmodezaak. Dat was nog in de glorieuze jaren negentig, toen online winkelen iets was wat je alleen in sciencefictionfilms zag. Mannen waren toen eigenlijk ideale klanten. Ze kwamen binnen, liepen doelgericht naar een rek, pakten een broek of overhemd, pasten het, rekenden af en verdwenen weer uit beeld. Tenmi

Er zijn van die ideeën die je leven stiekem binnensluipen. Eerst lees je er iets over. Daarna gebruik je het in je werk. Vervolgens merk je dat het niet alleen iets zegt over gezondheid, maar eigenlijk over bijna alles. Zo vergaat het mij met Positieve Gezondheid en de positieve psychologie. Wat begon als een andere kijk op gezondheid – waarbij niet alleen je lichamelijke functioneren telt, maar ook zaken als zingeving, sociale relaties, meedoen en kwaliteit van leven – blijk

Verkeersveiligheid of begrotingsveiligheid? Er was een tijd dat een verkeersboete bedoeld was om mensen veiliger te laten rijden. Een 'pedagogisch tikje' op de vingers (beloning werkt overigens veel beter dan straf, wist u dat al?) Een vriendelijke herinnering dat 80 kilometer per uur niet hetzelfde is als "ongeveer 110". Dat je telefoon geen verlengstuk van je hand is. Dat een zebrapad geen decorstuk is. Onderweg Ergens onderweg heeft de verkeersboete een carrièreswitch gema

De elektrische auto is misschien wel het grootste succes van de moderne marketing. Neem een auto van twee ton. Stop er een accu in waar een klein dorp een week op kan draaien. Laat hem bouwen met grondstoffen uit drie continenten. Vervoer hem duizenden kilometers over zee. Geef hem een app, een touchscreen ter grootte van een flatscreen-tv en noem hem vervolgens: duurzaam. En miljoenen mensen knikken instemmend. De wonderlijke wereld van de elektrische auto waar een SUV van 2